redsq
Je zult maar als meisje geboren zijn

 

 
Vrouwen: rechteloosheid, discriminatie, ondergeschiktheid, lustobjecten, baarmachines
een blik op de voor hen trieste realiteit in veel "culturen"
- en terloops nog heel andere zaken -
 
Eeuwenlang hadden vrouwen in Nederland minder rechten dan mannen. En getrouwde vrouwen hadden al helemaal geen rechten. Een ongetrouwde vrouw werd vaak beschouwd als een "onvolkomen mens". Ze konden wel een baan hebben, maar in verreweg de meeste gevallen was dat een baan die sowieso minder betaalde. En als een vrouw al eenzelfde baan had als een man, dan kreeg zij voor precies hetzelfde werk minder betaald dan haar mannelijke collega's. In 2021 was die loonkloof duidelijk kleiner geworden, maar in 2021-2022 was hij juist weer enkele procenten groter.
Hadden vrouwen een baan in bepaalde beroepen - misschien al jarenlang - en trouwden ze, dan moesten ze sinds 1924 volgens de wet de dag erna worden ontslagen. Anders "konden ze hun taak als huisvrouw niet naar behoren vervullen" heette dat dan. Dat dit in de wet kwam, staat (uiteraard) op het conto van mannen, en het kon er alleen maar in komen omdat vrouwen sowieso niets te vertellen hadden, volgens een zwaar bekrompen, "christelijk" genaamde, fantasie. Dat nam niet weg dat de huichelaars het wél goed vonden dat getrouwde vrouwen in het onderwijs wel een tijdelijke aanstelling konden krijgen. Mijn moeder heeft zodoende maar liefst 30 tijdelijke aanstellingen gehad. Met toestemming van mijn vader uiteraard, want de man besliste over de vrouw, en de vrouw had de man maar te gehoorzamen. De vergelijking met een lijfeigene dringt zich op.
 
De eerste feministe, activiste en voorvechtser van vrouwenrechten in Nederland was Wilhelmina Drucker van wie een standbeeld op het Victorieplein in de Amsterdamse Rivierenbuurt. Op dat plein kwamen de Rooseveltlaan was Zuider Amstellaan) en Churchill-laanaan (was Noorder Amstellaan) en Vrijheidslaan (was Amstellaan) samenkwamen. Vlak bij het plein staat een standbeeld van Wilhelmina Drucker. . Op het plein staat ook de eerste wolkenkrabber van Amsterdam.
 
Sinds Wilhelmina Drucker is er voor vrouwen weliswaar veel ten goede veranderd, maar nog bij lange na niet genoeg. Om een paar voorbeelden uit 2026 te noemen:
• van de niet gekozen, maar door de overheid benoemde!) Commissarissen van de Koning(in) zijn er slechts twee vrouw;
• Van de Nederlandse gemeenten zijn er nog zo'n 40 (!) die geen vrouwelijke raadsleden hebben;
• bij de landelijk verkiezingen had een zich "christelijk" noemende partij geen enkele vrouw op de kandidatenlijst staan; en in de SGP hebben weliswaar drie vrouwen een functie, maar een ondergeschikte ("sociale" media, secretaresse). Desondanks wordt die partij door "de overheid" erkend en krijgt daarom subsidie. Rara.
Werkelijke, volledige emancipatie en gelijkstelling heeft nog een lange, lange weg te gaan.
 
Overigens is het nog altijd onbekend waar het religieuze centrum in het brein zetelt en of er überhaupt zo'n centrum is: de bron van de pest die "religie" heet kan ook bestaan uit een aantal defecte of misvormde gebiedjes die door [een deel van] het brein verspreid zitten. Omdat zelfs de hoogst ontwikkelde mensapen  -de chimpansee en de bonobo  niet zoiets als religie kennen. De volgens "gelovigen" (beter: goedgelovigen) rituelen zie je bij geen enkele diersoort), is het ontstaan ervan waarschijnlijk het gevolg van ongecontroleerde uit- of overgroei - een soort gezwel - of ontspoord verband - dat in de loop van de evolutie in het menselijk brein ontstaan. Mogelijk ook is het ontstaan uit een cluster overcomplete, want voor de levensfuncties -;nbsp;met inbegrip van het zichzelf of de groep in stand houden in een omgeving vol gevaren - en dus onnodige, hersencellen.
Religie kan bij de mens mogelijk ook zijn ontstaan uit, of als neveneffect van, de ontwikkeling van taal en spraak, en de behoefte om die te gebruiken bij communicatie bij en binnen groepsvorming, gevolgd door indoctrinatie of inprenting door horen, zien en nadoen op al heel jonge leeftijd en daarna hersenspoeling door de "eigen" groep van ouders en familie, en de bepalende - vaak op een nogal hardhandig dwingende manier - en controlerende groep daar omheen.
Het is in dit verband wel aardig om op te merken dat vrouwen in groepsverband, zonder daartoe gedwongen te zijn, hun naakte of nauweijks bedekte (bijv. met een microkini) lichaam eerder durven te tonen dan jongens. Zo was er lang geleden - pakweg rond de jaren 2000 - een geheel naakte fietstocht door Amsterdam, met vrijwel alleen vrouwen die daaraan deelnamen. Hun (uiteraard) wel duidelijk zichtbare blote borsten dienden daarbij duidelijk meer als "gewoon vrouw-zijn" presentatie dan als seksattributen, ook al zullen veel mannelijke toeschouwers dat anders hebben gezien.
 
Maar dit gaat over (joonge) vrouwen. Laten we eerst eens teruggaan naar jonge meisjes, tot (ruim) in de puberteit (niet: pubertijd, want dat is een "er moet zo nodig weer wat nieuws komen" schertswoord met een bijpassende schertsuitleg), en hun lichaam, en dan in het bijzonder hun lichaam. In ultraconservatieve, en dus ook ultra-preutse "culturen" en landen (zoals grote delen van Amerika) hebben jonge meisjes gewoonlijk nooit hun eigen geslacht gezien/bekeken, om de eenvoudige reden dat ze dat niet mogen van hun ouders. Zo moeten ze bij groepsdouchen (zoals na sporten) met hun voorkant naar de muur gericht zijn, want "het kwaad zit van voren", en "daar beneden" is het al helemaal niet pluis, dus beslist niet naar kijken. Dan komt de eerste menstruatie natuurlijk als een groot en schrikwekkend verschijnsel. En ja, dan moet ze het zo goed mogelijk proberen te verbergen en bij moeder hulp halen; maar die biedt dan alleen maar technische hulp (inlegkruisje, maandverband) zonder verder uit te weiden over de oorzaak, functie e.d. van het verschijnsel, zonder ook maar met een woord te reppen over seks (dat is alleen maar vies en voos), over voortplanting en haar toekomstige rol daarin, en dat "dat daar beneden" juist daarvoor dient en dat daar later ooit een baby uit zal komen. Dat dat "ooit" wel eens heel vroeg en onverwacht kan komen, doordat ze als tiener door "wat spelen met een jongen", zwanger raakt, ook daar wordt over gezwegen als het graf.
 
Het is natuurlijk volstrekt niet verwonderlijk dat juist in zulke "culturen" tienerzwangerschappen schering en inslag zijn. Natuurlijk zijn de verwekkers ("vaders" is hier een misplaatste term, omdat elke binding met het kind ontbreekt) dan allang met de noorderzon zijn vertrokken en hard bezig om het volgende onwetende tienermeisje verliefd op hem te maken en daarna een dikke buik te bezorgen, ook haar achterlaat en alweer op jacht isnaar het volgende slachtoffer. De verwkte kinderen komen dan vaak in instellingen terecht waar ze vooral verwaarloosd worden en eindigen als anonieme lijken in de tuinen van zulke instellingen. Of ze groeien ergens op en worden daarne op een andere manier misbruikt: door ze op bijeenkomsten "getuigenissen" te laten afleggen van hoe verloren ze waren, maar hoe ze "gered" zijn door [vul in de naam van de fantasie die door organistoren en publiek als "religie" wordt aangeduid]. Ik heb zelf zo'n voorstelling meegemaakt, maar ben voortijdig de zaal uit gegaan, kotsmisselijk van het walgelijke gedoe.
 
Dat hiervoor genoemde verplichte ontslag betrof overigens alleen vrouwen die nog geen 45 waren - en dus nog kindertjes konden produceren - en bij de overheid of in daarmee gelijkgestelde organisaties werkten, waar bijv. het onderwijs onder viel. Een rabiaat roomse minister - de term "katholiek" wordt hier nergens gebruikt, omdat hij inhoudsloos is: "katholiek" komt van het Griekse καθολικος (katholikos), wat niet meer betekent dan "algemeen" - heeft in 1937 zelfs een poging gedaan om een volledig arbeidsverbod voor gehuwde vrouwen in de wet te krijgen. Die poging mislukte overigens.
Zijsprong:
Alle Nederlandse wetten hebben een aanhef die begint met:
Wij [voornaam koning(in)], bij de gratie Gods, Koning(in) der Nederlanden, ...
 
Hier staat aperte onzin, want niemand kan koning(in) zijn bij de gratie van een fantasie, hoe breed die ook wordt gedragen (lees: van jongs af aan is ingeprent en geïndoctrineerd, desnoods met geweld en/of (jarenlange) gevangenisstraf), en zonodig bij ongehoorzaamheid (lees: "eigen wil en eigen ideeën volgend"), maar alleen bij de gratie van het volk. In het dierenrijk vindt men die onzin niet, zelfs niet bij de hoogst ontwikkelde apen (chimpansee, bonobo). Bij dieren vindt men ook niet de rituelen die met "religie" gepaard gaan, zoals bij "christenen" het al heel vroeg bij kinderen ingeprente "bidden": "handjes samen, oogjes dicht, en dan een kort, vast prevelementje tot een onzichtbaar wezen (uiteraard een man) doen". Het verschijnsel "religie" bestaat overigens al vrij lang: ruwweg 7000 jaar. Maar wat is 7000 jaar nu helemaal, als je bedenkt dat de mens al zo'n 2 miljoen jaar bestaat? Behalve in bepaalde samenlevingen die geen boodschap hebben aan wetenschap op dit gebied en de aarde een aan hun relifantasie ontsproten bestaansduur van zo'n 6000 jaar toedichten.
 
Dat wat als "religie" wordt aangeduid is typisch het gevolg van de kankerachtige uitgroei, wildgroei of ontsporing van tot op heden nog niet-gelocaliseerde delen in het menselijk brein; delen met neurale regio's waarvoor geen zinvolle, het biologische leven ondersteunende en verbeterende, functie tot ontwikkeling kwam).
N.B.: het verwerven van macht en geld, heel veel geld, het uitgeven - en aftrekken ervan van de belasting - en de ontwikkeling van zaken als wapens (ook al kenmerkend voor alleen de mens) behoort nadrukkelijk tot de zaken die de mensheid als zodanig niet ten goede komen. Juist integendeel: ze leiden slechts tot onderdrukking, doodslag, moord, genocide, terreur, discriminatie, misogynie en femicide, mishandeling van vrouwen op basis van extreem bekrompen opvattingen - waar vrijwel altijd "goden" of "profeten" in voorkomen - bij wat zich nog "mannen" durft te noemen (slechts gedreven door hun slurfje en bijbehorende hormonen), vrouwelijke genitale verminking voor het leven - met bij de meest ingrijpende vorm (infibulatie) ook nog eens levenslang pijn - middels de ronduit barbaarse praktijk van meisjesbesnijdenis, en levenslange gevangenisstraffen of zelfs executie om een volstrekt "redeloze/krankzinnige reden" zoals een niet op "de juiste wijze" gedragen lapje stof - "hoofddoekje" of "hijab" genaamd - meteen door (uiteraard mannelijke) "geestelijken" opgelegde draagplicht die op niets anders gebaseerd is dan op de extreem bekrompen ideeën van die "mannen", die aan de macht zijn, gewoonlijk door gebruik van grof geweld en het maken van massa's slachtoffers, met onderdrukking van de bevolking - in het bijzonder van vrouwen - als doel. Bij zo'n hoofddoekje hoort gewoonlijk ook een soepjurt, een tot op de grond reikende zwarte jurk, bedoeld om het lichaam van de vrouw te verbergen. Maar door het soort stof en haar vaak grote borsten komen die echter meestal juist extra goed uit, maar kennelijk is dat geen bezwaar.
 
Conclusie: elke wet begint met een leugen, en dus is feitelijk elke wet onwettig en dus nietig. Er is één uitzondering: de Grondwet begint juist niet met die aanhef. En als we teruggaan in de geschiedenis: ook de oudst bekende opgetekende wetgeving - de Codex van Hammurabi (±1780 vC, koning van het oud-Babylonische Rijk) - heeft niet zo'n aanhef. Dit alles gezegd zijnde is het natuurlijk wel zo dat geen enkele samenleveting kan functioneren zonder vastgestelde en vastgegde reges hoe primitie en hoe eenzijdig en onrechtvaardig ook. En ook zonder daarvoor aangewezen geschikte en capabele figuren rn zonder entourage daarbij voor bescherming en uitvoering.
Behalve dat wettelijk verplichte ontslag werden vrouwen, eveneens volgens de wet, zodra ze trouwden op slag handelingsonbekwaam. Dat hield in dat ze voor zo ongeveer elke handeling - financieel en anderszins - toestemming van hun man nodig hadden. Alleen voor eenvoudige huishoudelijke uitgaven had ze geen toestemming nodig. ("de man kan moeilijk de hele dag thuis blijven om bakker en melkboer te betalen. Hij heeft wel wat beters (sic!) te doen" (1949)). Zelfs over hun eigen geld konden vrouwen na hun trouwen niet meer beschikken, want dat was automatisch in de huwelijkse gemeenschap van goederen gevallen, en daarover had alleen de man zeggenschap. Gehuwde vrouwen hadden dus feitelijk geen rechten, want die berustten bij hun man. Hieruit, en omdat het tot de huwelijkse plicht van de vrouw behoorde om voor het huishouden te zorgen (en voor de kindertjes, want de man kon ze per definitie geen borstvoeding geven, is dan ook het gezegde "het enige recht van de vrouw is het aanrecht" ontstaan. Pas in 1957 is die handelingsonbekwaamheid van de vrouw uit de wet verdwenen.
 
Een berucht geval hoe meedogenloos sommige mannen met meisjes kunnen omgaan heeft zich in België voorgedaan. De man was Marc Dutroux. De in totaal zes door hem ontvoerde, waarbij ook Michelle Martin een rol speelde. Michelle was eerst zijn minnares, later ging hij met haar zou samenwonen - vrijwel direct daarna werd zij zwanger, wat drie keer zou gebeuren, en tijdens haar zwangerschappen hield hij het met andere vrouwen - en weer later zijn vrouw zou worden. Later is gebleken dat Dutroux bijzonder gewelddadig was en haar daardoor volledig in zijn macht had. Eerst ontvoerde en verkrachtte hij de meisjes Catherine, Sylvie, Maria, Axelle en Elisabeth, later Julie, Melissa, An en Eefje. An en Eefje werden later verdoofd en levend begraven onder zijn schuur. Gedurende een gevanschap van 3½ maand van Dutroux zou Michelle Martin Julie en Melissa verzorgen, msst xok verwaarloosde hen geheel, met als gevolg dat zij beiden door honger en dorst overleden. Daarna werden de meisjes Sabine e tot slot Laetitia ontvoerd en verkracht. Bij doe ontvoering ging het mis met de auto en konden ooggetuuigen het kenteken noteren. Dat luidde feitelijk het begin van het einde in. Dit is een lang verhaal, maar het dient als voorbeeld van welke gruwelijke dingen, tot de dood aan toe, jonge meisjes kunnen overkomen door toedoen van gewetenloze, alleen maar op eigen seksueel plezier en genot gerichte mannen ("monsters" ware een beter woord) allemaal voor vreselijks en walgelijks kan overkomen. Hieraan denken plaatst een kreet als "wij eisen de nacht terug" in een heel ander daglicht, zeker als er bij de meiden overvloedig drank en drugs aan te pas komen. Hun verstand terug eisen is dan een veel beter idee, maar daar moeten ze dan wel zelf moeite voor doen, met onbeneveld brein en drugsvrij. Maar ja, dat gaat flink wat tijd en doorzettingsvermogen kosten. Overigens dringt zich bij dat terug eisen de vergelljkenis op met vol drank en drugs midden op een autoweg gaan staan en dan roepem dat je de weg opeist. De kans is dan levensgroot dat je het, in tegenstelling tot een verkrachting, niet overleeft. En altijd, altijd, is enige mate van bescherming tegen overskst manvolk bepaald niet verkeerd, zoals met meerdern tegelijk zijn, obscure plekken en situaties vermijden, en bewust van je situatie en omgeving zijn. Dat klinkt natuurlijk als een open deur intrappen (overigens een praktische methode, want het kost geen moeite en geeft geen schade aan de deur -')), maar hoe komt het dan dat zoveel meisjes en (jonge) vrouwen die deur finaal missen?
Maar of dat allemaal genoeg is??? Tegen een beer van een vent met verkeerde bedoelingen, en tegen klemrijden door een auto en van de fiets de bosjes of auto ingesleurd worden kun je toch tot niets echt weinig doen. Gebruik van epperspray - als en zodra dat wettelijk is toegestaam - zou mogelijk kunnen helpen, vooropgesteld dat er in een bepaalde situatie überhaupt gebruik van kan worden gemaakt.
 
Ook op seksueel gebied was de vrouw ondergeschikt aan de man: hoofdpijn, menstruatiepijn, pinlijke gespannen borsten of ander lichamelijk ongemak waren geen excuus, zij moest haar "huwelijkse plichten" vervullen, waaronder ook de verzorging van de kinderen - alleen menstruatie kon haar tijdelijk "onbruikbaar" maken voor het ondergaan van de door haar man gewenste en zonodig afgedwongen seks. Door die seksuele plicht bestond zoiets als verkrachting binnen het huwelijkdus niet. Of toch wel? Want ook binnen het huwelijk gebeurt seks die de vrouw niet wil onder fysieke en/of psychische dwang wel en is het wel degelijk ook verkrachting. Een latere ontwikkeling ging zelfs nog een stap verder: de man "verhuurde" daarbij zijn vrouw, door haar te drogeren en dan tegen betaling aan vreemde mannen te "verhuren", tientallen tot zelfs honderden keren. En vrouwen met een gewelddadige partner durfden daar niet tegenin te gaan, laat staan aangifte doen. Een lichtend voorbeeld van een vrouw die dat wel heeft gedaan was Gisèle Pelicot, die voor haar moed om dat te doen heel veel bijval en waardering heeft gekregen. Ook van mannen, ja. Want er zijn toch echt ook mannen met fatsoen en respect voor vrouwen. Naast die waardering heeft ze, volkomen terecht en met massale bijval, de hoogste en belangrijkste onderscheiding gekregen die Frankrijk kent "Ordre national de la Légion d'honneur" (Legioen van eer). Maar niets, zelfs niet zo'nhoge onderscheiding, kan ooit goedmaken wat zij heeft ondergaan.
Maar er is niet alleen de zaak-Pelicot. Er zijn ook sites waar mannen tips uitwisselen en livestreams opzetten om tegen betaling te kijken naar verkrachting van hun eerst gedrogeerde vrouw. Een 'Online rape academy' als verdienmodel dus.
Tegen de vrouw gericht geweld komt ook in de huiselijke sfeer nogal eens voor. Dat kan dan een dubbel effect op de vrouw hebben, want niet alleen is zij gewoonlijk de zwakste partij, zij moet tijdens het geweldm als de kinderen erbij zijn en potentieel ook door de man bedreigd, aangevallen, mishandeld of zelfs gedood worde, en de vrouw ziet het logischerwijs als haar taak of veramtwoordelijkheid om de kinderen daartegen te beschermen, niet zelden zonder ernstige gevolgen voor haarzelf. Die bedriging door de man kan heel ver gaan, zoals in een geval in eStuttgart, waar in een winkelcentrum een man eerst de vrouw waarmee hij een relatie had neerstak en haar daarna in brand stak. En ook al gebeurde het buitenshuis, het kan heel goed gezien wordem als een vorm van huiselijk gewelf: een soort van buitenhuiselijk huiselijk geweld.
 
Seksuele voorlichting was iets waar niet aan werd gedaan. Sterker nog: boeken met medische informatie, waarin uiteraard ook seksuatiteit - en de daarmee gepaarde ongemakken, aandoeningen en ziektes - aan de orde kwam konden alleen maar tot lastige en ongewenste vragen leiden en werden voor hun kinderen dan ook zorgvuldig verstopt: in de ouderlijke slaapkamer of, als zelfs dat kennelijk niet meer afdoende was, bij opa en oma - met misschien de kans dat die minder bekrompen dachten en het boek dus gewoon in hun boekenkast zetten... Zelfs verloofden kregen verloofden kregen pas kort voor hun huwelijk een boek(je) met als titel iets als "Handboek voor jonggehuwden", waarin "het" zeer omzichtig werd beschreven. Maar vaak - of meestal - gingen ze geheel onvoorbereid het huwelijk in. Cabaretier Wim Kan zei hierover eens: "Als Jan en Marietje gingen trouwen, dan zeiden ze tegen Marietje 'doe maar precies wat Jan zegt'. En tegen Jan zeiden ze niks."
Voor jonge vrouwen was de gedachte aan de huwelijksnacht angstaanjagend: ze gingen het Grote Onbekende in, maar ze moesten er wel op een of andere manier voor zorgen dat er kindertjes kwamen. Maar hoe, dat werd ze niet verteld. Als meisje waren ze uiterst kuis opgevoed, en al had je misschien een vaag idee of zijdelings wat van vriendinnetjes gehoord over "daar beneden", dan werd zeelfs een voorzichtige vraag daarover al meteen met een dooddoener afgekapt en verdere vragen voorkomen met "niet meer over praten" of "dat woord nooit meer gebruiken", en je had geluk als je niet als straf je mond moest spoelen met groene zeep. En het sprak voor zich dat ze beslist geen weet mochten krijgen van wat echtparen zoal in bed uitspoken. Iets dat overigens in kleine huisjes en met veel kinderen vaak moeilijk te verbergen viel. Een bedstee met gordijnen of deurtjes hielp daar wel bij, maar uiteraard niet tegen de bijbehorende "intieme geluiden". De "gevreesde activiteiten" moesten dan ook stilletjes, 's avonds laat, als de kinderen toch in bed lagen, of diep in de nacht worden uitgevoerd, als ook de kans op de zoveelste krijsende baby het kleinst was. Desondanks kon het per ongeluk toch wel eens misgaan. Als klein jongetje moest ik eens 's avonds laat of in de nacht naar de wc, juist toen mijn vader uit de echtelijke slaapkamer kwam met een joekel van een leuter. Ik was onder de indruk, maar pas veel later begreep ik wat de oorzaak van die grootte was. Of hetzelfde mijn zusje ook ooit is overkomen weet ik niet, en ik heb het haar ook nooit gevraagd. Daar was ook niet echt reden voor, want de "jaren des onderscheids" waren toen nog niet aangebroken. En mijn moeder zal nooit hebben geweten van het voorval.
Zowel vermakelijk als typerend voor de seksuele voorlichting in die tijd - maar na later bleek lang niet voor alle kinderen - is deze zin van wijlen cabaretier Wim Kan: "Als Jan en Marietje gingen trouwen, dan zeiden ze tegen Marietje: 'doe maar precies wat Jan zegt'; en tegen Jan zeiden ze niks...". Hoe anders is dat allemaal later geworden, met de opkomst van eerst de mobiele telefoon later van wat eufemistisch als "smart"phone heette, met de vooral bij meisjes en (jonge) vrouwen geliefde "selfie" functie (je neemt geen foto meer van iets, maar een selfie met dat "iets" op de achtergrond; of je dat "iets" ook werkelijk bewust hebt gezien is vers twee).
Bovendien rustte op een meisje een rare plicht: als ze ging trouwen, dan moest ze in de huwelijksnacht, bij de eerste keer dat de kersverse echtgenoten geslachtsgemeenschap hadden, bloeden. Maar sowieso is er het probleem dat 40-60% van de meisjes dan überhaupt niet bloeden bij de eerste gemeenschap, ook als die vóór de huwelijksnacht gebeurt. Zeker als het meisje al vóór die tijd seks heeft gehad, kan de paniek toeslaan en zgaat ze op zoek naar een hersteloperatie van haar maagdenvlies. Maar gezien wat dat "maagdenvlies" nu eigenlijk is, is dat feitelijk onmogelijk. Dus moet er op een andere manier een vorm van herstel plaatsvinden. Ziekenhuizen doen dat niet, sommige andere klinieken wel. Alleen wordt het een pseudo-herstel, maar wel met het beoogde effect. Zo wordt bijv. vlak achter de vagina-ingang een klein stukje van de wand aan beide kanten aan elkaar genaaid, waardoor bij de "officiële" eerste penetratie die stukjes een beetje inscheuren en dus bloeden. Er zijn ook andere manieren en middelen, maar het blijft uiteindelijk nep, een ingreep "voor de Bühne". Of om het plastisch uit te drukken: een doekje voor het bloeden.
Maar hoe dan ook tot stand komt, dat bloeden vormt het "harde" bewijs dat ze nog maagd was, en het bebloede laken kan ook als "bewijsstuk" aan de ouders/familie getoond worden. Het hele idee van bloeden rustte echter nerdens op. De opvatting was dat bij de eerst geslachtsgemeenschap haar maagdenvlies zou scheuren en daardoor bloeden. Een maagdenvlies is echter geen vlies, maar een min of meer verdikte weefselrand rond de ingang van de vagina. Die rand kon inderdaad wat bloeden, door het binnendringen van een penis, maar ook door het in de vagina brengen van een seksspeeltje of ander voorwerp. Herstel van een gescheurd maagdenvlies is echter niet mogelijk, dus moest er bij de eerste officiëe gewettigde geslachtsgemeenschap een truc aan te pas komen, bijv. door een prikje. Het is maar één van de vele dingen waarom de paginatitel luidt: je zult maar als meisje geboren zijn.
 
We gaan het eens hebben over de opkomst van de "sociale" media. Dat is een verschijnsel dat Erg Belandtijk is: daardoor hoef je in een groepje niet meer met elkaar te praten, maar leutert ieder voor zich met iemand anders ver weg of misschien zelfs wel in dezelfde winkel. Dankzij dat wezenloze apparaat hoef je ook geen enkele stompzinnige reclame meer te missen. Maar is zo'n ding eigenlijk wel veilig, vooral voor je privacy? Antwoord: nee. En het wordt (of is al) alleen nog maar erger, al was het alleen maar omdat de reclamejongs en -meisjes de reclames steeds verslavender maken, bijv. door steeds mooiere "beloningen" in het vooruitzicht te stellen. En keer op keer blijken die "beloningen" flut te zijn.
Maar er zijn ergere en destructievere dingen. Zo dreigt Signal Zweden te verlaten omdat er (2026) een wet in de maak is die Signal verplicht om in de end-to-end versleuteling een achterdeurtje in te bouwen ten behoeve van de politie en inlichtingendiensten. Ook de minister van Justitie (een bekende van me) staat er achter, terwijl hij toch beter zou moeten weten. Maar ja, het zijn de rechtse en zich "gematigd" noemende (maar in werkelijkheid gewoon rechtse) partijen die achter het wetsvoorstel staan. Opmerkelijk genoeg is het Zweedse leger er juist tege; blijkbaar is men daar veel realistischer.
 
Belangrijk in deze context is, en ik zie de mobiel-verslaafden dan ook dagelijks voorbij lopen, dat het barst van de commerciëe kretologie en bewust lokkende en verslavende beelden en filmpjes. vaak begeleid of gepresenteerd door de al genoemde "influencers". Dat het in dat alles bepaald niet ontbreeks aan seks in alle hoeken en gaten kun je gerust een understatement noemen. En dat gaat dan weer gepaard met sexting en sextortion. Vaak zijn het juist pubermeisjes die met dat eerste zelf beginnen - de "selfie" is tenslotte niet voor niets uitgevonden Dat ze er al snel of later zelf het slachtoffer van worden komt in een jong, onontwikkeld brein domweg niet op. Schaamte kan er wel bij te pas komen, maar dat weegt nog niet op tegem "experimenteren, "spannend" en "gezien [willen] worden. Tot het te laat is... Als een meisje alleen een foto van haar gezicht op één van de "sociale" media zet, dan loopt ze al een gerede kans dat dat gezicht, al dan niet vakkundig, op een foto van het topless of naakte lichaam van een ander meisje wordt gemonteerd, en dat ze vervolgens in real life voor massa's anderen voor schut staat of ongewente aandacht van minder fijne jongens krijgt. Die aandacht kan ook vleiend zijn met als doel haar uiteindelijk de prostitutie in te krijgen. Menig jong meisje kan in die val trappen, afhankelijk ook van haar thuissituatie. Het gevolg van dat "spelen" met foto's kan zelfs zo ver gaan dat ook een gezond en intelligent meisje niet meer naar school durft, of in het uiterste geval vanwege die schande zelfs zelfmoord pleegt. Het zal je kind maar wezen...
 
De opkomst en explosieve ontwikkeling van AI - het stroomverbruik van de AI-datacenters gaat inmiddels al alle perken te buiten en is zelfs een regelrechte bedreiging geworden voor de stroomvoorziening voor normaal thuisgebruik. Tegelijkertijd worden thuisgbruikers in de planning voor uitbreiding van het stroomnetwerk domweg niet gehoord, zelfs waar de - soms al bijna in de fase van realisatie - een regelrechte bedreiging voor hun woonomgeving worden. Waaruit maar weer blijkt: commercie prevaleert, mensen kunnen barsten.
. Daarnaast brengt AI een groot probleem mee: het wordt door wezenloze types op allerlei manieren tegen meisjes en vrouwen gebruikt, zonder dat ze het weten of zich er zelfs maar van bewust zijn. Waar het in feite op neerkomt is dat moderne ontwikkelingen vaak misogyn zijn of als zodanig worden gebruikt. Dat is triest, diep triest. Gelukkig is er ook een praktische uitzondering: de roze "plaswokkel", waarin vrouwen gratis - net als bij de plaskrul voor mannen - in drie gescheiden en ook tegen boveninkijk beschermde segmenten hurkend kunnen plassen. Het soort oplossing waar Dolle Mina's al jaren voor ijveren en een prima alternatief voor toiletten in winkels, als die tenminste open zijn. En daar is het dan vaak eerst in lange rijen moeten wachten, om dan pas tegen betaling kunnen plassen. En al lijkt het misschien niet zo, die betaling is niet onlogisch, want het gaat tenslotte om een niet-openbare ruimte die door of in opdracht van de winkel moet worden schoongehouden, en dat kost nu eenmaal geld. De plaskrug en plaswokkel zijn daarentegen openbare voorzieningen die door of in opdracht van de gemeente worden onderhouden, dus met publiek geld.
De verwachting is dat het aantel plaswokkels snel zal toenemen en met name ook worden geplaatst op/langs bekende plaatsen en routes, zoals langs het - misschien speciaal hiervoor aangepaste - traject van de Nijmegse Vierdaagse.
 
Na deze sijstap weer teruggaand naar de situatie van vrouwen vroeger. Als je als vrouw toen je vrijheid wilde behouden kon je dus maar het beste niet trouwen, in elk geval niet als je werkte bij een overheidsinstelling of in het onderwijs. Maar dan was het ook weer niet goed, want uiteindelijk zou je dan een "oude vrijster" worden: een vrouw alleen die als "altijd chagrijnig" werd gezien en waarop werd neergekeken.
Een sterk voorbeeld uit eigen kring van de verhoudingen van toen:
 
Mijn vader en moeder hadden elkaar leren kennen als klasgenoten op de kweekschool (later moesten die scholen zo nodig een "duurdere" naam (pabo) krijgen) en waren allebei onderwijzer geworden. Maar na hun huwelijk werd mijn moeder, conform de wet, ontslagen. Wat haar nog wel was toegestaan - maar wel telkens alleen met uitdrukkelijke toestemming van mijn vader - was werken als tijdelijke of invalkracht. Dat "tijdelijk" betekende dan periodes van dagen tot hooguit een paar maanden. Volgens de benoemingsakten ("Aanstelling als tijdelijk onderwijzeres") die ik van haar heb bewaard is dat maar liefst 45 keer (!) gebeurd.
 
Overigens was al in de eerder genoemde Codex van Hammurabi de vrouw achtergesteld bij de man. Zo kon, als het om echtscheiding ging, een man dat eenvoudig regelen door zijn vrouw te verstoten (driemaal roepen "ik verstoot je" kon al voldoende zijn) en er verder met hooguit een boete vanaf komen; voor een vrouw daarentegen was het aanzienlijk moeilijker om van haar man af te komen - ze was immers zijn eigendom  en in extreme gevallen kon zij tot slavernij of zelfs de doodstraf door steniging worden veroordeeld.
Bij dat laatste speelde hypocrisie trouwens ook een rol: als een man überhaupt al werd gestenigd, dan werd hij eerst tot zijn middel ingegraven. Doodstraf door steniging werd echter voornamelijk op vrouwen toegepast, want vrouwen waren immers toch minder belangrijk dan mannen, en alleen vrouwen moesten de zogenaamde "eer van de familie" hooghouden en konden daarin falen. Alleen werd een vrouw vóór de steniging eerst een stuk dieper ingegraven dan een man, want stel je voor dat het publiek haar borsten zag, daar zou hij opgewonden van kunnen worden of misschien zelfs medelijden met het slachtoffer kunnen krijgen...
 
En over de vrouw als eigendom van de man gesproken: bepaalde vrouwen waren dat ook letterlijk: een slavin was eigendom van de man die haar had gekocht. Dat kon ook inhouden dat zij verplicht was hem seksuele diensten te verlenen. Maar bij rijke echtparen kon het ook gebeuren dat een seksuele dienst "vervangend" was: bij zulke echparen wilde de vrouw niet de nadelen het ongemak en de risico's lopen die met een zwangerschap en bevalling gepaard kunnen gaan. . Dus werd de slavin verplicht om seks met de man te hebben, zwanger van hem te worden, en hem (lees dus: hen) een kind baren. Een gezond kind uiteraard, anders kon ze voor deze dienstverlening worden afgedankt en vervangen door een andere slavin. Dat gebeurde uiteraard ook als de slavin onvruchtbaar nleek. Dat "blijken" hoefde niet eens "niet zwanger worden" te zijn, ze kon al als onvruchtbaar beschouwd worden als ze niet snel genoeg zwanger werd, bijvoorbeeld doordat de ejeaculaties van de man niet in de vruchtbare periode van de slaving vielen.
 
Een even indrukwekkend als wereldberoemd bouwwerk staat symbool van de risico's van een zwangerschap eh bevalling: de Taj Mahal. In dit bouwwerk, dat naast een grote schoonheid (met gewone steen gemetseld en daarna geheel bekleed met spierwitte glanzend gepolijste marmeren platen (bijzonderheid: de vier minaretten hellen iets naar buiten, zodat ze bij een aardbeving niet naar binnen, tegen en op het gebouw vallen). Het gebouw is gemaakt als laatste rustplaats van Mumtaz Mahal, echtgenote van Shah Jahan, grootmogol van het Indiase Mogolrijk. Zij stierf in 1631 aan bloedverlies bij de bevalling van haar 14e kind, toen de bevalling al zo'n 30 uur had geduurd  - wat sowieso extreem is, en al helemaal voor een multipara als Mumtaz, een vrouw die al zo vaak was bevallen.
Over de oorzaak van de extreme duur, in welke fase (ontsluiting of uitdrijving) die bloeding plaatsvond, en hoe en waardoor hij is ontstaan, is echter niets bekend. En sowieso was de medische kennis toen nog niet echt ver ontwikkeld, dus wellicht dat zij in later tijden wel had kunnen worden gered. En cru gezegd: haar dood heeft haar ook gered vannog meer - misschien ook wel moeizame - bevallingen, of verzakking van de bekkenbodemorganen, met alle ellenden vandien, waar toen ook niets aan gedaan kon worden.
 
Overigens hebben we het totnogtoe over jonge en getrouwde vrouwen. Maar in bepaalde "culturen" liepen zelfs de jongste meisjes, vanaf pakweg 4 jaar, een levensgroot risico om voor de rest van hun leven seksueel verminkt te worden. We hebben het dan over de praktijk van de meisjesbesnijdenis of vrouwelijke genitale verminking. Want in die "culturen" moesten vrouwen niet alleen seksueel dienstbaar aan de man zijn en kindertjes produceren (liefst jongetjes natuurlijk; meisjes werden vaak direct na de geboorte gedood, o.a. omdat later, als ze gind trouwen, aan de ouders van de bruidegom een bruidsschat zou moeten worden betaald.
 
Vrouwen mochten ook geen plezier, laat staan genot, beleven aan de geslachtsgemeenschap. Daarom werden meisjes al heel jong, en geheel onvoorbereid en ongeïnformeerd, besneden. Die ingreep, die zonder enige verdoving werd - en in bepaalde gebieden nog steeds wordt - uitgevoerd, vaak met niet-gesteriliseerd materiaal en instrumenten. met daardoor grote kans op ontstekingen, die konden leiden tot onvruchtbaarheid en daardoor verstoten worden, of zelfs de dood. Dat laatste komt in de betreffende "culturen" vaak voor: elke 12 minuten (!) gaat er een meisje dood als gevolg van meisjesbesnijdenis. Door te doneren aan een organisatie als Amref Flying Doctors help je mee deze walgelijke praktijk te bestrijden en hopelijk ooit voorgoed uit te bannen.
 
Meisjesbesnijdenis kent een aantal gradaties, in volgorde van toenemende ernst en gevolgden van genitale verminking:
  • wegsnijden van [het extreem rijk aan gevoelszenuweinden (zo'n 5000) zijnde kopje van] de clitoris, meestal vooraan tussen de schaamlippen verborgen
  • wegsnijden van het clitoriskopje en de kleine schaamlippen
  • wegsnijden van hetclitorisknopje, de kleine en de grote schaamlippen, en dan dichtnaaien van de schaamspleet (infibulatie), op een kleine opening na voor de afvoer van menstruatiebloed; voor elke bevalling moet de dan worden geopend en erna weer dichtgenaaid; vrouwen in deze categorie hebben vaak levenslang pijn.
Dat in alle gevallen het clitoriskopje wordt verwijderd heeft alles te maken met de in die "culturen" bij mannen heersende opvatting (die hen ook weer is bijgebracht) dat vrouwen dienen voor het genot van de man en zelf geen genot aan seks mogelijk beleven. En dat juist dat clitorisknopje het doel is, is omdat het het gevoeligste orgaan van het vrouwelijk lichaam is.
Ook in Nederland zijn mensen met dochters die uit zulke "culturen" komen. Maar meisjesbesnijdenis is hier verboden. Daarom nemen de "liefhebbende" ouders ze met een smoes ("familiebezoek" is een veelgebruikte) mee naar het geboorteland om daar, zonder dat haar er iets over wordt verteld, de ingreep te ondergaan. Dat is bekend, maar ook al is de verminkende ingreep hier strafbaar, ook al is het in, tot in de hoogste regionen van wat "justitie" heet. Toch wordt er weinig tegen gedaan - voor het meisje is het dan sowieso te laat - en wordt er zelfden tot vervolging overgegaan. Waarbij de zwijgzaamheid natuurlijk een grote rol speelt. Pas als het bekend wordt kan een medicus door onderzoek bij het meisje hard bewijs van de illegale ingreep leveren. Het meisje kan zelf niet naar de politie stappen, enerzijds vanwege schaamte, anderzijds om niet haar familie voor schut te zetten, met mogelijk (zware) straf door de ouders tot gevolg.
 
Terug naar de wet op gedwongen ontslag van vrouwen bij huwelijk:
 
Pas begin 1957 werd die discriminerende wet afgeschaft en mochten vrouwen "zelfs" zonder toestemming van manlief werken, op reis gaan, en een benkrekening openen (en geld van de rekening halen) of een verzekering sluiten.
Maar daarmee was er nog geen einde gekomen aan de ondergeschikte positie van de vrouw: pas in 1971 werd de wet zo veranderd dat de man niet langer het hoofd van de echtvereniging was aan wie de vrouw gehoorzaamheid was verschuldigd. Maar "volgens de wet" is nog niet hetzelfde als "in de praktijk", dus& de facto bleven de verhoudingen onveranderd. En pas vanaf 2027 (!) is er een "Europese Richtlijn Loontransparantie" van kracht die de loonkloof en -discriminatie tussen mannen en vrouwen moet tegengaan ("gelijke beloging voor gelijke arbeid"). Maar "tegengaan" is nog geen "dichten", en daarnaast zl er weinig tot niets veranderen aan het soort arbeid dat mannen en vrouwen verrichten, en daarmee de beloning. Waarbij wel bedacht dient te worden dat zo'n vershil ook tussen mannen onderling en vrouwen onderling bestaat en ook zal blijven bestaan.

Die situatie van vroeger moge dan uiterst vrouwonvriendelijk en discriminerend zijn geweest - en veelal uiteraard door de betrokkenen ook zo ervaren - het kon nog erger. Een vrouw die (net) getrouwd was en recalcitrant tegenover haar echtgenoot was, liep het risico krankzinnig te worden verklaard en - ook al was het maar tijdelijk - in een krankzinnigengesticht te worden opgenomen. Daar werden ze dan vaak naartoe gebracht in een door een paard getrokken gesloten wagen, voorzien was van ruiten met tralies. In de volksmond werd zo'n wagen ook wel aangeduid als het "glazen karretje", "waarmee gekken naar het gesticht werden gebracht". Die benaming lijkt geheel uit de taal verdwenen te zijn, maar schrijver dezes heeft hem lang geleden, samen met anderen, uit betrouwbare mond gehoord, van een vrouw die dit was overkomen. Bewijs van die opname/opsluiting is ook bewaard gebleven in het archief van de betreffende inrichting. Overigens werd zo'n zelfde type paard-en-wagen gebruikt door de toenmalige Rijksveldwacht om arrestanten te vervoeren. Van de genoemde vrouw is bekend dat haar man rooms was en zij hervormd, een nogal eens problematische combinatie ("twee geloven op één kussen, daar slaapt de duivel tussen"; wat overigens een merkwaardige uitspraak is, want volgens de daarin gelovenden slaapt de duivel nooit). Het vermoeden bestaat dat zij simpelweg te eigenzinnig en recalcitrant was - wat zeker in die tijd voor een vrouw als onacceptabel werd beschouwd - en dat zij daarom tijdelijk ter "verbetering" van haar gedrag naar "het gesticht" is gestuurd; de ongebruikelijk korte tijd van 1 maand dat zij daar heeft gezeten is daarvoor een aanwijzing.

Dit klinkt allemaal als iets uit een ver verleden, maar helaas zijn vrouwenhaat en -onderdrukking en minachting van vrouwen ("vrouwen tellen niet mee") ook in dit land nog altijd een veel voorkomend verschijnsel, vooral binnen en vanuit bepaalde "import-culturen" (eugemismeL "migranten). Sterker nog: het is meer dan alleen maar een verschijnsel geworden: in veel media, waaronder onze eigen feitlijke staatsomroep (NOS) is het zelfs, met de zegen van de Wartaalunie en dus van de overhei, zo goed als geïnstitutionaliseerd, in de vorm van het krampachtig mijden van vrouwelijke beroepsaanduidingen en die vervangen door de mannelijke vorm, met als smoes dat dat staat voor "inclusiviteit". Hoe achterlijk en vrouwonvriendelijk kan een officiële en feitelijk normbepalende organisatie zijn. Diezelfde omroep verplicht de vrouwen binnen het presentatie-gebeuren om hoge hakken te dragen, ook wie dat niet wil. Dat werd door de NOS overigens ontkend, maar later kwam naar buiten dat het wel degelijk waar was. En afgezien daarvan: kijk eens hoe stijf het er bij het NOS journaal aan toe gaat en vergelijk dat eens me veel van de Amerikaanse stations. Daar hebben ze trouwens ook geen masculien, bassend "anchor". Maar beweerdelijk val dat allemaal onder "genderneutraliteit". Ammehoela.
In augustus 2023 heeft Columniste/schrijfster Sylvia Witteman een prachtig stukje over geschreven over de mores bij het NOS journaal, onder de titel "Wie streeft naar gelijkheid moet de vrouwelijke uitgang van beroepen (fotografe, docente) juist niet wegmoffelen". Eufemistisch wordt dat mijden van vrouwelijke beroepsaanduidingen met allerlei termen goedgepraat (naast "inclusief" bijv. ook "gendergelijk" of iets vergelijkbaars. En dat wordt dan als positief aangeduid, terwijl het regelrecht afkomstig is uit de tijd waarin beroepen die door vrouwen werden beoefend als minderwaardig werden beschouwd en - uiteraard - navenant (onder)betaald. De realiteit is dat het domweg een gebrek aan beschaving is, en een gebrek dat kenmerkend voor Nederland is geworden. Een bijzonder voorbeeld van het mijden-als-de-pest van vrouwelijke beroepsaanduidingen doet zich online voor: bij nos.nl.
Vooral online (nos.nl) worden vrouwelijke beroepsaanduidingen gemeden als de pest, maar daar gaat het nogal eens mis. En dat hant klaarblijkelijk af van de bron. Voorbeeld: onder een foto staat wel een vrouwelijke beroepsaanduiding, maar het gebeurt nogal eens dat in datzelfde onderschrift bij een andere vrouw wel een "genderneutrale" beroepsaanduiding staat. Rara... Dat het daar af en toe wel goed gaat en er een keer een vrouwelijke beroepsaanduiding wordt gebruikt lijkt een gevalletje van "door de censuur gemist", of het gevolg van een door een derde partij die wel fatsoen heeft gemaakt onderschrift bij een foto die niet door de NOS is gemaakt. Maar ook daar lijkt de censuur soms toch in te grijpen, resulterend in een knap dwaas ogende mix van vrouwelijke en "inclusieve" mannelijke beroepsaanduidingen voor wat twee vrouwen zijn. NOS, word eens wakker en laat ook bij jullie fatsoen ten opzichte van vrouwen weer gewoon worden! En als je dan toch bezig bent, maak van het journaal op tv dan iets dat wat losser, minder opgedirkt, en minder kapsones uitstralend is. En hef dan gelijk de hoge-hakken-verplichting voor vrouwen op.



En vergelijk jullie aanduiding van vrouwen eens met die in landen als Frankrijk en Duitsland, waar vrouwelijke beroepsaanduidingen gelukkig nog in ere worden gehouden en waar mogelijk gebezigd ("Frau Bundeskanzlerin").

En dan hebben we het nog niet eens gehad over onderdrukking en erger van vrouwen en meisjes binnen familie- en gezinsverband. Een verschijnsel dat zich vooral voordoet bij bepaalde "religies" of "culturen" (beide begrippen mogen in Nederlandse media niet worden vermeld als er een negatieve connotatie aan zit), ook in Nederland. We hebben het dan over het zieke verschijnsel dat meisjes en vrouwen de de fantasie die "eer van de familie" heet dragen en daarom niet alleen op allerlei manieren in hun doen en laten worden beperkt, maar ook gevaar lopen, bijv. vanwege te vroeg en vooral "te vrij" contact of omgang met jongens of zich in het dagelijks en sociale leven en in de zogeheten "sociale" media teveel vrijheid permitteert en zich daardoor niet aan de "cultuur" van haar ouders en familie conformeert. Dan schendt zo'n meisje daardoor de fantasie die "familie-eer" heet schendt en dan straf krijgt van het gezinshoofd, haar vader, een man dus of wat daarvoor doorgaat; de moeder speelt hier geen rol in, want die staat zelf onder controle van alle mannen (ook broers) in het gezin, want zo zijn die geïndoctrineerd. Die straf kan heftig aankomen, ook als hij licht is, want het meisje voelt zich alleen staan en kan nergens op hulp en beschermin rekenen. Maar hij kan ook kan extreme vormen aannemen - Zo kan het gebeuren dat zo'n meisje nietsvermoedend door haar, eh... "liefhebbende" vader (de term "haar verwekker" is hier toepasselijker) "op familiebezoek" wordt meegenomen naar het ultraconservatieve land van afkomst en daar door haar vader zonder veel omhaal door haar eigen "vader" wordt doodgeschoten. Of het gebeurt dichter bij huis, in Nederland, dat zo'n meisje helemaal in tape wordt gewikkeld en dan door de eigen vader en broers in het water wordt gegooid en verdrinkt. En haar moeder die haar 9 maaden heeft gedragen en gebaard? Die "is maar een vrouw" en heeft dus niks te vertellen, of ze is door de vader en diens al even bekrompen kennissenkring zo geïdoctrineerd en zit zo onder de plak dat ze :het ermee eens is. Dat heet dan een "liefhebbende moeder". Dat dit voor het meisje met doodsangst gepaard gaat behoeft geen betoog, en voor de uitvoerders is alleen "een probleem opgelost". Of zo'n meisje nu wordt doorgeschoten of verdronken of anderszins wordt vermoord, lieden die zoiets itvoeren zijn geen mensen -^nbsp;net zomin trouwens als de vele dictators in deze wereld - en zeker geen echte mannen.
Overigens is het ook zonder zo'n drastische aanpak een regelrechte aanfluiting voor wat in dit land voor "recht" doorgaat, dat "berechting" van daders van verkrachting, incest, en wat dies meer zij, hier door de "rechtspraak" binnen de eigen "kerk" of de eigen "geloofsgemeenschap" wordt gedaan. Een (wan)praktijk die notabene door de grondwet (!) wordt gesanctioneerd. De smoes die daarvoor wordt gebezigd is de wettelijke "scheiding van kerk en staat". Daardoor komt de normale rechtspraak er niet aan te pas, wat dus neerkomt op rechteloosheid op basis van de grondwet. Kun je het zotter bedenken? En mensenrechten dan? Het Europese Hof voor de Rechten van de Mens zou uitkomst kunnen bieden, maar koudwatervrees werkt daarbij sterk belemmerend, en het is nog maar de vraag of dat Hof zich zou gaan bemoeien met zaken die als "religieus" worden aangeduid. Merkwaardig, en eigenlijk volkomen onacceptabel, is dat de Artikel 1 van de Grondwet discriminatie op grond van "godsdienst, levensovertuiging en politieke gezindheid" expliciet verbiedt, terwijl juist die leiden tot agressie, marteling, tot moord en dooslag aan toe. Zo werden in bepaalde kringen leiders van extremistische groeperingen als "boven ons gesteld" aangeduid, waartegen je je niet mocht verzetten en die je dus volgens de Grondwet ook niet mocht discrimineren. Daarnaast is de zwakte van de/een Grondwet dat die door heersers, ongeacht de manier waarop ze die hoedanigheid hebben verkregen, naar willekeur kunnen worden veranderd. Buitenspal zetten van het parlement is daarbij een beproefd middel.
En dan is er ook nog de vraag: wie bepaalt er eigenlijk of een (nieuwe) groepering als "kerk" of hun gedachtenwereld als "levensovertuiging" wordt erkend? Juist: dan is dat ineens wél de staat. Krommer kan het niet. Een sterk voorbeeld hiervan was de "Kerk van het Vliegend Spaghettimonster", die als kenmerk had dat de leden een vergiet op het hoofd droegen; die groepering werd niet als kerk erkend en kreeg daardoor ook geen overheidssubsidie, want alleen erkende reli-fantasieën krijgen die. Maar waarom eigenlijk? Daarnaast is die subsidie natuurlijk volslagen absurd, want die wordt betaald uit de statsmidelen, die voor een groot deel uit belastinginkomsten worden betaald. Geld dus dat wetsbepaald worden weggehaald bij ook diegenen die niets met "geloof" te maken hebben of zelfs willen hebben! Dab verwordt belastinginning deels tot diefstal, iets waartegen de wet juist bescherming zou moeten bieden. Maar naar "godsdient" of "levensovertuiging" wordt niet gevraagd bij het opstellen van een belastingaanaanslag...
 
Maar afgezien van het bovenstaande zijn in sommige "culturen" meisjes en vrouwen sowieso niets waard. Zoals een keer bleek in Afghanistan: bij een van de vele oorlogshandelingen vatten de kleertjes van een peuter vlam en stond het kind, krijsend van de pijn, in brand. Hulp door buitenlandse, naar Afghanistan gestuurde soldaten was tevergeefs: het kind overleed. De vader bleef op afstand en toonde geen enkele emotie. Zijn commentaar: "het is maar een meisje"... Dat "niets waard zijn" geldt met name ook in oorlogs- en terreurgebieden. In zulke gebieden worden vaak groepen meisjes ontvoerd door rebellengroepen, om als slaaf of seksslaaf te dienen, aan mannen van de groep te worden "uitgehuwelijkt" of als concubine te dienen, of om als handelswaar te dienen. In zulke gebieden is het ook schering en inslag dat meisjes en vrouwen slachtoffer worden van de meest brute vormen van terreur: mishandeling, verminking, verkrachting. En dat laatste wordt dan op zo'n manier gedaan dat met name de geslachtsdelen van het slachtoffer zo zwaar verwond - om niet te zeggen vernield - worden, op zo'n manier dat het slachtoffer nooit meer als vrouw kan functioneren, haar hele verdere leven (zware) pijn lijdt, door de gemeenschap wordt uitgestoten, en cru gezegd maar beter dood zou kunnen zijn. In zo'n situatie doet zich iets opmerkelijks voor: mannen (dus ook mannelijke artsen) mogen niet aan vrouwenlichamen komen, terwijl vrouwen niet kunnen of durven helpen omdat anders hun eigen leven gevaar loopt. Gelukkig zijn er ook uitzonderingen, zoals dokter Denis Mukwege, die, zelfs al werd hij vanwege zijn werk meermalen met de dood bedreigd, zulk goed werk deed en bleef doen voor de (zwaar)gewonde vrouwen dat hij de eretitel "The Man Who Mends Women" (de man die vrouwen repareert) kreeg en in 2018 de Nobelprijs voor de Vrede ontving. >br>
 
Maar in het gewone leven ging het er tegenover meisjes en vrouwen menigmaal of structureel ook niet echt netjes aan toe. Zo werden op universiteiten studentes nogal eens toegeroepen met "Hee gleuf!". Daar is later overigens wel verbetering in gekomen, net als trouwens - onder zware druk van universiteitsbesturen - bij de weerkzinwekkende praktijken bij de "ontgroening" van nieuwe studenten, waarbij zo ongeveer alles leek te zijn geoorloofd (in de optiek van de uitvoerders). Een berucht geval van zo'n ontgroening speelde zich af in Belgiëe (Leuven), waar een ontgroening zelfs leidde tot de dood (!) van de student. Sanda Dia. Het is dan ook niet voor niets dat er aparte verenigingen voor vrouwelijks studenten zijn, met nettere ontgroeningspraktijken, veel meer gericht op het sociale aspect, op verwelkoming, op leuke dingen met elkaar doen.

Minder agressief en vernederend, maar eigenlijk even treurig was het lot van vrouwen bij de roomsen. Vrouwen mochten niet actief deelnemen aan Aan de kerkelijke toneelopvoering mochten ("uitsluiting van de gewijde ambten" heette dat); een vrouw kon dus ook nooit bisschop worden). En gewoonlijk waren het dan ook niet meisjes, maar jongetjes waarop al te opgewonden prelaten hun vleselijke lusten meenden te kunnen botvieren. Dat konden ze ongestraft doen, want prelaten stonden in hoog aanzien en waren bijna onaantastbaar, en hoger in de kerkelijke hiërarchie geloofde niemand de slachtoffers, en met een biecht en als "straf" wat 'wees-gegroetjes' waren de dader zijn misdragingen ("zonden") al vergeven, dus zonder echte straf (in de zin van het wettelijk strafrecht), en hun slachtoffers durfden er sowieso al niet over te praten, zelfs niet tegen hun ouders, dus stonden ze er met hun diep ingrijpende ervaring, frustratie en hun mentale beschadiging helemaal alleen voor, en ook nog eens voor heel lange tijd, tot zelfs hun leven lang.
 
Voor meisjes en vrouwen was het knap moeilijk om niet zwanger te worden, want voorbehoedsmiddelen waren ten strengste verboden ("gaat henen en vermenigvuldigt u" was nu eenmaal de "goddelijke" opdracht, zonder de minste aandacht voor hoe die werd uitgevoerd, dus penetratie tot en met zaadlozing in haar vagina was automatisch gerechtvaardigd, en zo was het in 2024 nog steeds, reden waarom hele massa's meisjes en vrouwen (en gelukkig ook met medeleven en medewerking van mannen met aanzienlijk meer menselijk gevoel dan de 'plaatsvervanger van god op aarde' genoemde opperprelaat een - vaak stiekeme abortus lieten uitvoeren, niet zelden op obscure locaties door onbekwame uitvoersters en met ongeschikte middelen (zoals de beruchte "breinaaldmethode", die niet zelden tot perforatie van de baarmoederwand, en dood van de vrouw door zwaar inwendig bloedverlies leidde).
 
Hoogstens werd terugtrekken van de penis zodra de zaadlozijng zich aandiende ("voor het zingen de kerk uit" getolereerd, en dan ook nog stilzwijgend. Dat de man dan al onbewust met het voorvocht zaadcellen diep in de vagina (dus bij de baarmoedermond) had ingebracht was onbekend. Zo is menige zwangerschap onverwacht tot stand gekomen. Ook weer een reden dus om een voorbehoedsmiddel - toegestaan of niet - te gebruiken, door man of vrouw. Maar ja, gescheurde condooms komen voor, de pil kan door bepaalde omstandigheden niet werken, en een pessarium is een gedoe. Zelfs "spelen" zonder penetratie vormt een risico, want een 'ejaculatio ante portas' (klaarkomen op de (gesloten) schaamlippen is niet 100% veilig, temeer daar er daarbij enig sperma ongemerkt in de vagina terecht kan komen, zeker als de schaamspleet door de opwinding maar een klein beetje open staat.
Eén van de weinige geaccepteerde methoden was dat de vrouw na "de daad" met een irrigator haar vagina spoelde (verhullend ook wel "intiem vaginale douche" genoemd, want voor dat spoelen kon tenminste een (pseudo-)medische verklaring worden gegeven. Volledig betrouwbaar was ook deze methode niet, want enkele van de al genoemde in het voorvocht aanwezige zaadcellen konder al in de baarmoederhals zijn gekomen, maar ook omdat het niet 100% zeker was dat alle zaadcellen uit de vagina waren weggespoeld, met name uit de hoek tussen vagina en baarmoederhals. Toch was het een redelijk betrouwbare methode. En zelfs als het een keer misging, dan werd het kind zelfs bij streng-in-de-leer ouders en groepen geadopteerd ("ongelukjes gebeuren nu eenmaal"), behalve vroeger bij de roomsen.
 
Maar hoe dan ook, met name in de roomse kerk werden (uiteraard gehuwde) vrouwen geacht om productie draaien. Regelmatig kwam dan ook meneer pastoor langs om te informeren "of er al iets op komst was". Dat niet alle vrouwen daarvan gediend waren blijkt wel uit het feit dat meneer pastoor vaak niet vriendelijk werd ontvangen en met een noodgang de deur uit werd gebonjourd.
 
Veruit het moeilijkst was het voor ongehuwd zwangere meisjes. Die werden als een schande voor de familie beschouwd, en voor hen waren er - bij de roomsen  instellingen met even fraaie als eufemistische benamingen als "Moederheil". De 'i' daarin kon overiens maar beter worden weggelaten, want die instellingen hadden als enig doel het meisje daar, met een tentje over tenmiste het onderlichaam, te laten bevallen, de navelstreng door te knippen, en direct daarna haar baby weg te nemen, zonder dat ze die zelfs maar had kunnen zien. Want zien was natuurlijk riskant, omdat dat "een band zou scheppen" tussen de vrouw en haar boreling, en dat was uiteraard absoluut niet de bedoeling. De baby werd ook zo snel mogelijk, om "risico's" als roddel te vermijden, ondergebracht bij een "net" adoptie-gezin of bij een "nette" vrouw of moeder die alleen was komen te staan, iets dat met de "hygiëne van destijds nogal eens gebeurde. En die vrouw vond wel weer een man, want dat hoorde zo en ze had die ook nodig, zeker in een tijd waarin meisjes niet of nauwelijks een opleiding kregen (een opleiding, wnt dat was toch maar verspilde moeite); gebruikelijk was - en het werd haar in feite opgelegd - dat ze dan met de/een broer van de overleden man trouwde. En als die er niet was, dan met een vergelijkbare man uit een bevriende of anderszins bekende familie.
 
Maar buiten die productie konden de roomsen ook niet zonder vrouwen. Althans: enkele. Die kregen op basis van fantasie en schertsverhalen zelfs een cultstatus. Men denke aan Bernadette Soubirous en het "mirakel van Lourdes" waar nog altijd hele volksstammen intrappen. Maar men denke toch in de eerste plaats aan Maria, een ongehuwd zwangere jonge vrouw (maar al wel ondertrouwd en opmerkelijk genoeg niet vanwege die zwangerschap door haar a.s. man verstoten). Het laat zich raden dat die twee te vroeg of te onvoorzichtig hadden liggen rollebollen, maar in dit geval hadden de prelaten een heel andere "verklaring" voor haar zwangerschap bedacht: die was niet door zoiets vies en voos en aards als seks tot stand gekomen, maar door een ingreep "van boven" (voor Australiërs dus "van onderen"...). Door een "wonder" dus. En zonder dat er, volgens die "verklaring", het slurfje van Jozef, de man met wie ze ondertrouwd was, aan te pas was gekomen. Dat het goedgelovige volkje met open ogen in die flauwekul trapte, omdat die werd verkondigd door de oppermijter, de figuur die zich, zonder dat er ook maar enig bewijs aan te pas komt, god dan wel de plaatsbekleder van die fantatie waant en als zodanig door een kongsi van adepten wordt geafficheerd en het klootjesvolk ingeprent. En die door die schertshoedanigheid feilloos waant. Dat die figuur nooit een vrouw is, spreekt voor zich, want in die clubs bestaan vrouwen niet, behalve om geneukt te worden en kindertjes te produceren en verzorgen. Bovendien onstaat zo;n opperhoofd niet zomaar, hij wordt gekozen, op basis van "inspiratie van boven". Alleen al daarom komen vrouwen niet in aanmerking, want daar zou de inspiratie alleen "van onderen" kunnen komen en dus niet tellen.

Vrouwen hadden en hebben al vanaf hun geboorte een slechte start in het leven, want ze krijgen te kampen met ongemakken, bedreigingen, mishandelingen, ongewenste seksuele benaderingen, tot verkrachtingen aan toe - zelfs als je nog maar één of anderhalf jaar bent kun je als meisje prooi zijn van pedofielen - zelfs pedofielen die nergens om geven en zelfs bij hele jonge meisjes proberen binnen te dringen, wat een gescheurde vagina tot gevolg kan hebben -, het pijnlijke begin van de ontwikkeling van de borsten, het decennia lange maandelijkse ongemak van de menstruatie, vaak gepaard gaande met pijn, psychisch ongemak (niet alleen ongesteld, maar ook ongestemd zijn), terwijl je, om het nog erger te maken, ook nog extreem bloedverlies kunt hebben, waardoor, ondanks de combinatie van twee super-absorberende tampons plus extra dik "ouderwets" hoogabsorberend maandverband, je merkt dat er toch nog bloed doorlekt)), pijnlijke gespannen borsten, PMS, hoofdijn, algehele malaise.
En dan zijn ze al als jong meisje - somes heel jong al - een seksueel doelwit, en dan niet zozeer "als meisje", maar "als seksobject", voor jongens en wat zich nog mannen durft te noemen, voor allerlei seksuele handelingen, tot regelrechte verkrachting aan toe - in de nauwe betekenis van het woord: penetratie - hoe dieper en strakker om zijn penis, hoe beter - tot en met klaarkomen in haar vagina, fysiek pijnlijk voor het slachtoffer en psychisch voor (heel) lange tijd ontwrichtend voor haar ("genomen worden", vaak onder dreiging met en zelfs het plegen van geweld, "handmatig" of met gebruik van slag- en steekwapens. En als vrouw, vrijwel altijd de zwakkere partij, heb je daar geen verweer tegen - verweer kan het zelfs erger maken, tot zware verwondingen en regelrechte doodslag aan toe - terwijl er tegen buiten hoorbaar binnenshuis geweld meestal niets wordt gedaan of zelfs kan worden gedaan, gepaard met terughoudendheid om de politie te bellen. En er dan. als puntje bij paaltje komt, geen melding van kunnen of durven maken, omdat het verborgen voor de buitenwereld gebeurt of is gebeurd, het slachtoffer er onder bedreiging over moet zwijgen, of omdat angst of schaamte haar ervan weerhoudt om erover te praten en het dus niet naar buiten komt, ook al is daar hulp en mogelijk strafrechtelijke vervolging van de pleger te vinden
 
Maar het gaat niet alleen om de "zware gevallen". Meisjes kunnen ook nogal eens te maken krijgen met een "lichte" vorm van seksueel misbruik. Het gaat dan om overschrijdingen zoals het "per ongeluk" of doelewust aanraken of betasten van de borsten, na een "lieve" en inpalmende benadering; of het daarna haar vragen of dwingen5 zich gedeeltelijk of zelfs geheel uit te kleden en dan foto's van haar maken ("alleen even een foto van je borsten maken, "eerlijk waar alleen voor mezelf", "niemand anders krijgt ze te zien"). Dat "alleen voor mezelf" houdt al heel snel op als de relatie stukloopt. Of er komt dwang aan te pas in vorm van dreigen met publicatie (vooral op de zogenaamd "sociale" media ("sextortion") tot aan vormen van regelrecht seksueel misbruik (schaamlippen betasten, nat gemaakte vinger(s) ertussen duwen, een stukje of dieper in haar vagina steken, tot verkrachting in de volledige zin van het woord (hele penis in haar vagina en in haar klaarkomen, protesten en afweer ten spijt, of zonder protesten van haar kant omdat hij onomwonden met geweld dreigt). De weleens gesuggereerde tampon met scherpe punt ("tampon defensivo") zou bescherming kunnen bieden, maar ook juist agressie en mishandeling kunnen uitlokken (misschien, want hij zal toch het meest bezorgd zijn om zichzelf en zijn pijnlijke en bloedende snikkel), maar ook voor de vrouw zelf kan het ding riskant zijn, bij bijv. gaan zitten kan de punt haar inwendig in haar geslacht steken, wat beslist belemmerend zal werken om die "bescherming" nog eens te gaan gebruiken. Daarnaast kan het ding ook averechts werken, als de man door de steek, het bloed en de pijn zeer agressief tegen de vrouw wordt.
 
Misschien wel een van de meest problematische dingen voor de vrouw is dat ongewenste of zelfs expliciet door haar afgewezen seksuele gedragingen tegen haar en/of met haar frequent voorkomen, zonder dat ze er iets over tegen anderen kan zeggen, bijv. omdat de dader de huwelijks- of geregistreerd partner is. Het huwelijks- of geregistreerd partner zijn is echter nadrukkelijk geen vrijbrief voor de man om seksueel alles wat maar bij hem opkomt te mogen doen met of te verlangen van zijn vrouw/partner. De dader hoeft zelfs niet haar partner te zijn, het kan ook een oudere (stief)broer in het gezin zijn ("pa en ma slapen toch, dus dan kan ik wel even proberen om wat met mijn zusje te gaan rotzooien). En die durft het vast niet aan pa en ma te vertellen (zeker aan pa niet, want dat zou heel goed tot een flink pak rammel kunnen leiden).
 
Overigens hoeft (gedeeltelijk) naakt zijn voor vrouwen zelf, ook buiten een relatie, niet alleen iets negatiefs te zijn. Men denke aan actiegroepen zoals "Femen", die bewust demonstreren met blote borsten en buik, met daarop actie-/protestteksten geschreven. Overigens is Femen een Oekraiense actiegroep en krijgen ze vaak te maken met wat in de daar overheersende "religie" voor "rechtspraak" doorgaat, vaak leidend tot gevangenisstraffen voor de vrouwen. In het in menig opzicht vrije Amsterdam is de situatie heel anders. Zo is er de jaarlijkse Pride, met de bekende en inmiddels beroemde, en bijzonder druk bezochte, Canal Parade, waarin boten meevaren met mensen met een grote vershciedenheid aan seksuele voorkeur. Heel bijzonder is wel dat er ook een officiële boot van de politie, met politiemensen met een veelheid aan seksuele voorkeuren, aan meedoet. Dat dit in Amsterdam gebeurt is niet verwonderlijk, omdat Amsterdam een lange traditie van vrijheid heeft, al wordt die helaas steeds meer bedreigd door "import" met hun diverse en vaak zwaar vrouwonvriendelijke "dwangreligies".
Het is ook in Amsterdam dat er fietstochten zijn waar een groot aamtal vrouwen collectief volledig naakt aan deelneemt. Hiervan volkomen losstaand, maar wel even het noemen waard is dat vrouwen uit de Franse aristocratie in het openbaar met één borst ontbloot, als een soort statussymbool (gewone burgervrouwen mochten dit natuurlijk nooit doen). OOk hét symbool van Frankrijk, Marianne, is vaak afgebeeld met één ontblote borst. Zij is de "voorvechtster van de vrijheid en van vrouwenrechten. En haar borst is ontbloot "omdat zij het volk voedt".
 
Nu we het toch over vrouwelijk naakt hebben, komen we ook op een ander en zeer intiem onderdeel van het vrouwenlichaam: de binnenste schaamlippen. Bij een deel van de vrouwen steken die tussen de buitenste schaamlippen uit. Maar bij een deel van hen steken ze zo ver uit dat het de vrouw zelf enof haar partner stoort, terwijl het voor haar ook pijnlijk wordt bij het zitten. Maar om welke gradatie het ook gaat, er kan wat aan worden gedaan: ze kunnen worden ingekort, wat niet een echt grote operatie is. Alleen doet zich dan het verschijnsel voor dat vroeger alle operaties, inclusief schammlipcorrecties, door mannen werden gedaan (een plausibele oorzaak daarvan is dat studentes in de medicijnen na hun huwelijk vaak stopten pf hooguit in deeltijd gingen werken), terwijl dat decennia later flink is veranderd. Er is dan ook een verschuiving opgetreden naar het uitvoeren van de operatie door alleen vrouwelijke chirurgen (interressante zijsprong: 'chirurg' had van oorsprong een veel lagere status: het komt van het Griekse χειρουργος (cheirourgos) oftewel handwerker of handarbeider).
Maar bij schaamlipcorrecties doet zich een vreemd verschijnsel voor: terwijl het nog steeds normaal wordt gevonden - behalve door de mannen in sommige "culturen" - dat bijv. een vaginaal toucher (inwendig gynaecologisch onderzoek, voor controle van de baarmoeder en eierstokken) nog steeds door zowel mannelijke als vrouwelijke (huis)artsen wordt gedaan, wordt bij een schaamlipcorrectie steeds meer gevraagd om een vrouwelijke arts. Alleen doet zich dan een opmerkelijke verschil voor tussen ziekenhuizen en privéklinieken: de laatsten adverteren er steeds meer mee dat de operatie door een vrouwelijke arts wordt gedaan, terwijl ziekenhuizen dat niet doen. Rare jongens, die meisjes. :-)
Omgekeerd gebeurt het ook: als een vrouwelijke arts bij een man een diagnose moet stellen over bijv. pijn aan de zaadballen, dan krijgt de man nogal eens het verzoek "wilt u uw penis op uw buik leggen?". Dat kan ze natuurlijk zonder schroom net zo goed zelf doen, maar kennelijk is er de vrees dat het ding letterlijk opstandig wordt. Die schroom verdwijt overigens vanzelf als een arts maar vaak genoeg een "enge" behandeling bij mannen heeft uitgevoerd. Ook bij medische studenten is dat al vaak te zien.
Die gewenning zie je ook bij het leren opereren: de eerste keer is het best wel eng om in een mensenlichaam te snijden, ook al is het dood. Maar dat verandert snel met het vaker uitvoeren. Alleen sommige dingen moet je toch echt niet doen: vale jaren geleden is het op een universiteit gebeurd dat een studente voor het eerst in een (dood) lichaam begon te snijden en een macho-medestudent op dat "au" riep. Dat die student op staande voet van de opleiding is verwijderd was het logische gevolg. Hieraan zie je maar weer dat je op vele manieren je eigen glazen in kun gooien en een potentieel prima toekomst naar de bliksem kunt helpen.
 
Een heel ander chapiter is anticonceptie, die aan meisjes en vrouwen aan de ene kant goede tot zeer goede bescherming kan bieden bij al dan niet gewenste seks. Bij gebruik van de pil kan een keer vergeten ervan "hersteld" worden met de morning-after-pil. Dat heeft de vrouw dan zelf in de hand.
Bij een condoom ligt dat anders. Er kan een ongelukje gebeuren, bijv. door afglijden van het condoom, door niet goed aanbrengen ervan (laat dat aan de vrouw over), maar ook door bedrog - bijv. als de man, zonder dat de vrouw het weet, het condoom vóór de vrijpartij heeft lekgeprikt, of door een op niets gebaseerd blind vertrouwen in de enige methode die een volstrekt achterlijke "religie" nog net acceptabel acht: het vóór de zaadlozing terugtrekken van de penis ("vóór het zingen de kerk uit"); een volstrekt onbetrouwbare methode vanwege de noodzakelijke goede timing en het al aanwezig zijn van zaadcellen in het voorvocht. Die kunnen al bij de penetratie in de baarmoederhals komen, en zelfs een enkele zaadcel daar zou in principe in de vruchtbare perioede van de vrouw al genoeg zijn voor een bevruchting, en dus zwangerschap. Een zwangerschp overigens die dan een negatieve of positieve verrassing kan zijn. Het is en blijft echter een uitzonderlijk scenario, maar "uitzonderlijk" is nu eenmaal niet hetzelfde als "nooit".
 
Schering en inslag bij veel meisjes en vrouwen zijn ook bijwerkingen van hormonale zelfbescherming ("de pil", ook de "lichte" varianten) tegen zwangerschap. Helaas is bij "real life" proeven gebleken dat mifepriston, een niet-hormonaal middel en dat door Women on Waves wordt gebruikt voor abortussen, , niet 100% effectief is, met toch een kans op zwangerschap die weliswaar klein is, maar zwanger is nu eenmaal zwanger, en "een beetje zwanger" bestaat niet. En met die onbedoelde zwangerscahppen komen ook alle daarmee gepaard gaande - van lichte tot soms zeer heftige of zelfs levensbedreigende - ongemakken, waaronder regelrechte bedreiging vanuit de reli-sector. Zelfs in Nederland, waar het dankzij activistische vrouwen (hylde!) veel beter is geregeld. Maar zelfs daar worden vrouwen bij de ingang van abortusklinieken vaak, hardnekkig en op een zieke, walgelijke manier door compleet gestoorde reli-fanatici lastiggevallen en krijgen ze de meest grove en abjecte woorden naar het hoofd geslingerd en houdt de gestoorde meute "protestborden" omhoog met afbeeldingen die in een nazi-concentratiekamp niet hadden misstaan; alleen dat al tekent de zieke mentaliteit van de "demonstranten"; "pestkoppen" en "gifspuiters" zouden betere benamingen zijn. En natuurlijk komen ze met "hulp-aviezen", maar die komen pas aan de orde als de vrouw eerst 9 maanden als draagmoeder gefungeerd, inclusief alle aan een volledige zwangerschap verbonden ongemakken en risico's. Maar dat telt bij die fanatike reli-dwazen niet.
 
Vreemd genoeg wordt dit soort regelrechte terreur door de overheid toegestaan; dezelfde overheid die steevast de schaamschortjes van "demonstratierecht" en "vrijheid van meningsuiting" aantrekt, maar verder niets tegen die terreur onderneemt, laat staan die vrouwen in bescherming neemt. Wat dat betreft schieten de wet en de overheid schromelijk tekort, en bepaald niet alleen in dit geval, maar bijv. ook bij de zogenaamde "anti Zwarte Piet" "betogingen", die niets anders zijn dan pesterij en terreur en het eigen vermeende gelijk boven dat van ieder ander stellen. En dan ook volledig, want het redelijke "de scherpe puntje eraf halen" is voor zulke figuren nooit genoeg. Ze wanen zich met hun (waan)ideeën goden die het ultieme gelijk in pacht hebben. En natuurlijk komen op zulke "demonstraties" (lees: pesterijen), net als op andere, waar ook in het land, de vaste beroeps-relschoppers af die verder met de "demonstratie" niets te maken hebben.
 
Het wordt dan ook hoog tijd om de Grondwet op de genoemde punten aan te pakken - wat in een chaotisch (geen kiesdrempel, dus talloze eenpersoons- en splinterpartijen) "parlement" met partijen met sterk neofascistische trekken en als voornaamste spreekbuis en bron een krant die in WOII wegens nazi-sympahtieën jarenlang een verschijningsverbod heeft gehad vrijwel onmogelijk is. En de toevoeging "behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet" is in de praktijk allang een dooddoener en wassen neus gebleken.
 
In tegenstelling tot het weerzinwekkende optreden van reli-fanaten biedt elders een Nederlandse organisatie als Women on Waves (hulde aan de oprichtser en activiste Rebecca Gomperts!) echte en praktische hulp door het verstrekken van mifepriston plus misoptostol voor het uitvoeren van een abortus. Voor het afleveren van de pillen; hiervoor werden later ook drones ingezet, nadat door een compleet wezenloze ultraconservatie Amerikaanse Leading Zero verzending van de pillen per post was verboden - een besluit overigens dat door het Hooggerechtshof van sommige staten werd overruled. Het zijn per definitie ook alleen vrouwen die zelf te maken krijgen met de fysieke en psychische effecten op hun lichaam, zowel voor, tijdens en na de bevalling, zoals de pijn en de ongemakken, vooral bij de ersweeën, maar ook risico's - zoals bij een eerste bevalling een ingescheurde vagina, mogelijk zelf tot aan de anus ("de dokter is boven, Milou aan het naaien") en ongemakken die met de bevalling gepaard gaan of erdoor gevolgd worden, zoals postnatale depressie, lekkende tepels in de periode van borstvoeding, en vooral ook een grote(re) vatbaarheid voor borstkanker, die overigens ook nogal eens op jongere leeftijd kan voorkomen - denk aan Patricia Janečková, een mooie vrouw en prachtige (coloratuur)sopraan, die op 25-jarige leeftijd aan borstkanker overleed; of aan Jodi Devos, die er op 35 jarige leeftijd aan overleed.
En dan zijn dit nog maar twee van de vele gevallen. Over de totale populatie bekeken krijgt één op de zeven (!) vrouwen - meest boven de 60 - borstkanker (bron: RIVM).
 
Voor regelmatig onderzoek op borstkanker is er weliswaar het periodieke bevolkingsonderzoek, maar dat gebeurt óf in een onderzoekscentrum dat redelijk in de buurt ligt of goed bereikbaar is, óf in een speciaal voor dit onderzoek ingerichte bus ("borstenbus") die regelmatig op vaste plaatsen, redelijk in de buurt, komt. Bij het onderzoek wordt gemaakt van de bij veel vrouwen beruchte en gevreesde (zeer) pijnlijke "tietenpletter", want hoe dunner de borstweefsellaag is tussen de röntgenbron en de beeldopnameplaat of -sensor, hoe beter de kwaliteit van het beeld en hoe groter de kans op ontdekking van kankergezwellen in een heel vroeg stadium, met een grotere kans op behandelbaarheid.
Het alternatief, MRI-scans van de borsten maken, is pijnloos, maar duurder en niet geschikt voor massaal "lopende band" onderzoek; daarnaast moet het in ziekenhuizen of MRI-centra gebeuren, en die kunnen nogal eens een heel eind uit de buurt zijn. Maar er is één situatie waarin de MRI-scan desondanks verre te prefereren is en waar duurder slechts van ondergeschikt belang is of zou moeten zijn: bij vrouwen met (zeer) dicht borstklierweefsel, omdat bij hen een tumor (die achter het klierweefsel zit) vrijwel niet tot helemaal niet zichtbaar is op de scan en bij toeval - bijv. bij een ander onderzoek - moet worden ontdekt. Maar de overheid vindt zelfs voor deze groep een regelmatige MRI-scan te duur. Een belachelijk en volstrekt onredelijk en onverantwoord argument dat er op neerkomt dat een vrouwenleven minder waard dan wat geld voor zo'n MRI-scan (en, afhankelijk van de locatie en bereikbaarheid ervan, de reiskosten).
Bovendien kan een vrouw niet zelf om zo'n scan vragen als ze niet eens te horen krijgt dat ze dicht borstklierweefsel heeft ("dat mogen we u niet vertellen, mevrouw" is een letterlijke uitspraak van een arts) - notabene informatie over hun eigen borsten en dus hun eigen lichaam! Hoe zot kun je het bedenken? Daardoor loopt ze dus een verhoogd risico en blijft dat lopen op een niet-ontdekt kankergezwel in een borst. Als daardoor een kankergezwel niet wordt ontdekt zouden eigenlijk alle betrokken medici en/of hun superieuren voor het medisch tuchtcollege moeten worden gesleept. Maar dat zou wel eens problematisch kunnen worden.
 
Dezelfde overheid die regelmatige MRI-scans te duur vindt, geeft zonder problemen een miljard euro (!) uit aan één straaljager, oftewel aan een moordmachine die zo uit de lucht kan worden geschoten. En dan hebben we het nog niet eens over ander wezenloos oorlogs/moordtuig, maar dan varend: er oeten ook zo nodig nieuw ettelijk miljarden kostende fregatten komen, of zoals een (uiteraard) VVD'er het ooit uitdrukte: "Nederland wil ik het hoogste geweldsspectrum mee kunnen doen". Hij vergat er bij te zeggen "en in het laagste gezond-verstand-spectrum.
 
Terug naar de vrouwen. Ook niet goedkoop, maar wel aangenamer. Aan het eind van haar vruchtbaarheidsrit krijgt elke vrouw onontkoombaar te maken met de overgang en de daarmee gepaard gaande ongemakken, zoals opvliegers ("verlost van die vervloekte menstruatie, maar nu dient zich een nieuw probleem aan") en vooral ook botontkalking en daardoor broze en snel brekende botten: bij vrouwen zelfs bijna drie keer zo vaak als bij mannen. Vooral heupen worden nogal eens door een val gebroken, maar juist dan dient zich een nieuw probleem aan: als de vrouw boven de 80 is, wordt het vaak niet meer de moeite geacht om haar te opereren, omdat het "toch niet voor lang zal zijn" en herstel op die leeftijd langzaam gaat.
Overigens, afgezien van (of ondanks) zulke problemen: leven vrouwen in het algemeen (veel) langer dan mannen. Bij de 100-jarigen zijn er op elke man zo'n 4,4  vrouwen, maar met het klimmen der jaren verandert die verhouding, naar 1 man op zo'n 14,5 vrouwen bij de 104-plussers (bron: CBS). Maar ja, of zo'n hoge leeftijd een voordeel is? Voor hetzelfde geld kan het ook een flink nadeel zijn, afhankelijk van de situatie van de vrouw en haar familie en omgeving. Het hangt zo sterk af van de individuele situatie dat er in zijn algemeenheid niets over te zeggen valt.
 
Ook in praktische zin hebben vrouwen te maken met een even natuurlijk als hinderlijk gemis: de natuur heeft ze geen bestuurbare plasser gegeven zoals bij mannen. Als die buiten moeten plassen, dan trekken ze hun leuter uit hun broek en plassen er op los (citaat: "als een jongen op straat, ziet pisen zijn maat, dan trekt hij zijn pook, en pist ook), terwijl vrouwen zijn aangewezen op een krampachtige hurkzit of op de uiteindelijk ontwikkelde plastuitjes. Maar die zijn niet gratis en alleen de duurdere versies zijn vochtafstotend en na even uitschudden opbergbaar en herbruikbaar. Maar goed, rouwen hebben dan tenminste iets om hun natuurlijke tekortkoming en ongemak te compenseren of te omzeilen. Bovendien maakt hun constructie hen oneindig veel meer geschikt-zonder-schaamte voor korte rokjes, vooral bij ballet en in het bijzonder als ze tutu's dragen. Natuurlijk zijn er mannen die ook perfect ballet kunnen dansen - men denke slechts aan toppers als han Ebbelaar en Hans Rademaker7nbsp;- wier uitstraling en techniek het "euvel" feitelijk onzichtbaar maakt.
Maar helaas geldt het genoemde voordeel niet voor vrouwen in het algemeen en overal - misschien ook maar gelukkig, want een openlijk zichtbare string is ook niet echt een toonbeeld van schoonheid.
 
En terugkomend op menstruatieproducten: die zijn er alleen voor hen die er überhaupt aan kunnen komen en ze ook nog kunnen betalen. Vrouwen in arme landen en streken blijven dus met hun natuurlijke euvel zitten; verstoken van fatsoenlijk menstruatiemateriaal, zodat ze noodgedwongen en zo goed en zo kwaad als het gaat, danmaar hun toevlucht nemen tot oude lappen. Maar aan zulke dingen wordt in deze oorlogszuchtige wereld geen aandacht besteed. Het zijn immers "alleen maar vrouwen" die met het probleem zitten. Tweederangs mensen in een mannenwereld dus.
En als een vouw dan eenmaal dan de overgang heeft gehad, eindelijk verlost is van de maandelijkse ongemakken, en ze is oud, dan is er door haar vrouwelijke hormonen de kans dat ze bij bijv. een (op die leeftijd en door de bros geworden botten veel voorkomende) pijnlijke heupfractuur. Een breuk waaraan ze dan gewoonlijk niet meer geopereerd wordt "omdat het vanwege haar leeftijd de moeite en kosten niet meer waard is", maar ook omdat zowel het resultaat van opereren als de kwaliteit van leven erna onzeker zijn, waarbij op die leeftijd het herstel ook nog eens erg lang kan duren.
 
Een bijkomend probleem is dat vrouwen die met klachten komen, door de medische wereld - en dan vooral door mannelijke dokters - nogal eens niet serieus worden genomen ("niets bijzonders, maakt u zich niet ongerust", "zit tussen de oren", "is de relatie met uw partner wel goed?"). Bij medicijnen hebben vrouwen ook nogal eens bijwerkingen die niet gedocumenteerd zijn. Dat is vaak terug te voeren op het feit dat medicijnen die - op basis van vrijwilligheid - op mensen zijn getest en officieel toegelaten zijn, bij vrouwen nogal eens anders werken (minder of vrijwel helemaal niet, juist heftiger, op een onverwachte manier of met onverwachte bijwerkingen). Dat is voor een groot deel terug te voeren op het feit dat in de praktijk nieuwe medicijnen voor het overgrote deel op mannen worden getest en aanzienlijk minder op vrouwen. Deels is dat doordat veel minder vrouwen dan mannen zich als proefpersoon melden, deels door - begrijpelijke - terughoudendheid bij de vrouwen en de artsen onder wier verantwoordelijkheid de testen worden uitgevoerd. In beide gevallen heeft die terughoudendheid vaak te maken met angst voor negatieve effecten op de vruchtbaarheid van de vrouw of door angst voor teratogenese (misvormingen bij de baby). Een sterk en schrijnend voorbeeld van het laatste was Softenon (Thalidomide), dat ernstige afwijkingen, tot en met het ontbreken van ledematen of oren, bleek te veroorzaken als de moeder het middel in het eerste trimester gebruikte. Zo'n misvormde baby werd al snel als "softenonbaby: aangeduid. In Amerika, waar het middel vandaan kwam, is echter nooit een softenonbaby geboren. Dat kwam doordat daar de FDA - toen nog geen gepolitiseerde organisatie - die verantwoordelijk is voor het testen, beoordelen en op de markt toelaten van nieuwe middelen, er wantrouwen tegen bleef hebben en het daarom in Amerika niet tot de markt toeliet, terwijl vergelijkbare Europese instanties ("Notified Bodies"), die meer een bureaucratisch dan serieus karakter hadden) aanzienlijk minder kritisch en veel lakser waren en regels en procedures hanteerden die als een lachertje kunnen worden beschouwd. Zo heeft in Nederland een omroep in een consumentenprogramma een proef uitgevoerd om gewone sinaasappelnetjes als bekkenbodemmatjes (medisch materiaal dus dat in het lichaam wordt aangebracht) goedgekeurd te krijgen. Dat dat lukte, en ook nog relatief eenvoudig. was ronduit verbijsterend en een vernietigendende blamage voor die "Notified Bodies". Het heeft gelukkig wel tot verbetering van dat schertssysteem geleid. Een bekend Softenon-slachtoffer is de Duitse bas/bariton, die bij wie de armen en benen slechts deels ontwikkeld zijn. Gelukig heeft hij wel zijn stem, en daarmee zingt hij meer dan prachtig.

Jongens - ook pubers - krijgen met veel minder ongemakken te maken, maar die zijn in veel gevallen goed te verhelpen en dus slechts van tijdelijke aard. Te noemen vallen niet-ingedaalde zaadballen, niet-gesloten plasbuis (hypospadie), vernauwde voorhuid, te kort toompje, micropenis. Vrijwel allemaal goed te verhelpen en dus verwaarloosbaar in vergelijking met wat meisjes allemaal, vaak of meestalhun leven lang, te wachten staat.

Nog weer even een zijsprong makend, maar wel een belangrijke.
Nog een vorm van feitelijk misbruik, ook al is het niet fysiek of geestelijk, en ook al zal het verreweg de meeste mensen ontgaan: in de media staat bij een artikel nogal eens een foto van leerlingen of jongeren op school of in een andere context. Opmerkelijk vaak zijn op die foto's (vrijwel) alleen alleen meisjes in beeld. Best mogelijk dat ze er nog trots op zijn ook - ze zetten hun foto immers zelf te kijk op allerlei "sociale" media - maar in een krant dient die foto niet of noet specifiek het meisje. maar alleen maar om de aandacht op het artikel te vestigen, en e foto is dan - misschien een enkele keer bedoeld. maarin de meeste gevallen niet meer dan alleen maar een onbedoele en ongwemste vorm van "sex sells", oor commercieel misbruik. Mogelijk heeft de school daar toestemming voor geveven, maar die gaat daar niet over en beschikt vaak niet over voldoende (juridisch) inzicht en kennis van zaken. Mogelijk hebben de ouders toestemming gegeven, maar die hebben dan domweg niet door wat erachter zit. Vaak zijn trouwens de foto's niet door een fotograaf van of namens de krant of het programma zelf gemaakt, maar zijn ze aangeleverd door of [het gebruiksrecht erop, gekocht van of onder gebruikslicentie verkregen een persbureau dat ook niet verder kijkt dan zijn neus lang is.

Dan is er nog een opmerkelijk verschil in hoe er tegen mannen en vrouwen werd - en veelal nog altijd wordt - aangekeken en (vooral over vrouwen) geoordeeld:
Vroeger - en niet alleen toen - hadden mannen vaak zware beroepen (mijnwerker, kolensjouwer, bootwerker, om er maar een paar te noemen) waarmee hun lichaam al vanaf relatief jonge leeftijd langzaam maar zeker werd gesloopt. Dat werd als normaal beschouwd en daar hoorde je dun ook niemand over - beroepsziektes als asbestose, stoflongen en een versleten rug hoorden er gewoon bij, evenals een vroegtijdige dood. Ook zo'n vroege dood "hoorde erbij" en het was gebruikelijk dat zijn weduwe dan al snel met een andere man trouwde om voor inkomen te zorgen. In sommige provincies was dat het traditioneel gebruikelijk dat die man een ongehuwde broer van de overledene was.
Maar als een vrouw op eigen initiatief en uit vrije wil in de prostitutie ging, dan werd ze beschimpten en voor minderwaardig aangezien, uitgescholden en behandeld als uitschot, kon ze geen bankrekening openen, en zo meer. En als ze (vaak noodgedwongen of omdat ze beslist niet onder naam en geregistreerd in een officieel bordeel - lwel met bescherming, maar ook verplicht tot afdracht van een eel van haar inkomwsten - alleen wilde werken oftewel "tippelden", dan werden ze door gemeenten (zoals Amsterdam) verplicth om dat alleen op aangeween plekken te doen, meestal op een afgelegen, kale en stille -*nbsp;en daardoor onveilige - weg te doen, voor de veiligheid samen met collega-prostituees (die kentekens noteerden en aangifte konden doen, als de politie ze al wilden geloven Kortom: ze werd feitelijk onderdrukt door het, eh... "nette" volkm waar ik voor het gemak ook maar even gemeenten toe reken.
Maar wat was nu eigenlijk het verschil met de hiervoor genoemde mannen? Kort en goed: dat die vrouwen hun geslacht gebruikten om inkomen te verwerven. En ja, "dat hoort niet, dat is zedeloos, dat is driewerf foei!", maar het kon ook juist reden om die vrouwen (nog verder) in de goot te trappen. Dat is nou echt wat je noemt hypocrisie en een giftige blik op wat uiteindelijk zelfstandige vrouwen zijn. Voor de goede orde: het gaat hier heel nadrukkelijk niet om vrouwen die gedwongen in de prostitutie te gaan werken, belanden (en voor dat doel ontvoerd, geronseld of met valse beloften gelokt zijn of van haar ouders gekocht). Gelukkig waren er organisaties die wel om prostituees gaven en ze ook hielpen, zoals "De Rode Draad" (1985-2012,) opgericht door Metje Blaak, voor wie ik nog steeds recpect daaroor heb). Sinds 2023 zijn of waren er organisaties die informatie geven over sekswerk(ers), maar of die zich ook echt voor de vrouwen inzetten was niet echt duidelijk.
 
Meisjes die in Nederland in de greep van seksploitanten vallen kunnen niet alleen in Nederland te "werk" worden gezet, maar ook in het uitwisselcircuit tussen Nederland, Duitsland en België terechkomen, waardoor ze moeilijk te vinden (en dus te helpen) zijn. Wat er met meisjes gebeurt die niet in Nederland, maar in verre landen gerondeld of verkocht zijn en te "werk" zijn gesteld toont deze schokkende film van Free a Girl van meisjes in India die als seksslaaf worden geëploiteerd. Dat het eerste meisje dat in beeld komt zich heeft moeten verstoppen is omdat er een politie-controle gaande is, op instigatie van lokale medewerkers van Free A Girl.
 
En "import"? Eufemistisch heet dat "migratie" en officieel mag je daar niets van zeggen, want dan komt de "overheid" al heel snel met de beschuldiging van "discriminatie" aandragen. In de context van dit stuk is dat echter volkomen misplaatst, want heel vaak komen die "migranten" uit landen waar vrouwen niets waard zijn en onderhorig aan de man. Is het dan niet volkomen logisch dat die mentaliteit mee-geïporteerd wordt? Natuurlijk is dat volkomen logisch, en juist daarom wordt het hier genoemd. Met discriminatie heeft dat niets te maken, wel met realiteitszin. Het mag rechts en extreem-rechts als muziek in de oren klinken, maar dan geven ze er weer blijk van dat ze hier niets van begrijpen en het onderscheid (dus) niet kunnen of willen maken.

Dan nog een stukje over vrouwen dat misschien vrouwonvriendelijk lijkt, maar dat helaas toch gewoon een weergave is van de alledaagse realiteit is.
Als we kijken naar de kwakzalverij en zweefkezerij die onder het mom van "medisch", "gezond" en vergelijkbare inhoudsloze kretologie aan de man en - vooral - de vrouw wordt gebracht en we bekijken dat statistisch, dan zien we dat ruwweg 80% daarvan door vrouwen wordt gebracht en gepropageerd (en door vrouwen wordt gekocht en naar alle waarschijnlijkheid wordt gebruikt), vaak via de zogenaamd "sociale" media en "influencers" - die meestal zelf ook vrouw zijn en aan dat "influencen" flink verdienen, al lijkt daar inmilleds fiscaal iets aan te worden of zijn gedaan. Maar op de achtergrond zijn de commerciële belangen en aansturing vaak in handen van mannen - die tegenwoordig, integenstelling tot vroeger, ook niet vies zijn van een luchtje -, met het kennelijke doel aantrekkelijker voor de andere sekse te zijn.
 
Ook de overheid, met daarachter de "rechtspraak" laat zich niet onbetuigd: het is aan hen te danken dat kwakzalvers, als waren het echte (para)medici, vrijgesteld zijn van btw (Staatscourant 29 maart 2016), als waren het echte medicijnen. En dat is eigenlijk veel kwaljker dan een "betwetrige" (zichzelf goed geïnformeerd hebbende) patiënt. Terzijde: een patiënt hoeft niet altijd zorgbehoevend te zijn of toezicht nodig te hebben: het kan ook om het geven van niet meer dan een brokje informatie gaan. Wie meer wil weten over een middel en over een beetje kennis van het medisch jargon beschikt, of in elk geval bereid om medicijnen op te zoeken in het Farmacotherapeutisch Kompas (onbekende woorden (het medisch jargon is voor het overgrote deel afgeleid vna het Grieks en Latijn, maar ook weer niet altijd consequent) opzoeken met de voorkeurszoekmachine). Houd er wel rekening mee dat een arts het niet begrepen kan hebben op te veel wetende of - in hun optiek - betweterige patiënten).


Tot slot een stukje dat weinig met vrouwenleed te maken heeft, maar wel met het feit dat het vrouwen zijn die - al dan niet onder dwang en vaak (doods)bedreiging - kinderen op de wereld zetten. Een stukje ook dat in de praktijk volstrekt onrealistisch is, maar alleen bedoeld is als akelig nuchter en zeker iets om ook op die manier eens over na te denken.
En last bu not least mag hier, in zeer positieve zin, niet de naam onbreken van Florence Nightingale, rond 1875 de grondlegster van de moderne verpleegkunde. Hulde!
 
Als we kijken wat er geworden is van de planeet waarop wij leven en waar de mensheid van afhankelijk is, dan zien we een beeld opdoemen van totale verschrikking. Welke zoogdieren hebben een fantasie "religie" ontwikkeld en moorden soortgenoten uit omdat die niet de "ware religie" hebben? Welke zoogdieren hebben het martelen bedacht en "verfijnd"? Welke mannelijke zoogdieren hebben brandstapels bedacht om vooral vrouwen op te verbranden, vanwege het "ketterij" of "hekserij"? Welke zoogdieren hebben zoiets als martelwerktuigen en -methodes, en van eenvoudige tot de meest sophiticated wapens en erger (bommen, zenuwgassen, dumdum-kogels, en nog veel meer) ontwikkeld, van pijl en boog tot vuurwapens waarmee ze elkaar zinloos vermoorden, verminken of hun leven onleefbaar maken, tot en met de atoombom waarmee ze zelfs hele steden en gebieden en hun bewoners letterlijk kunnen vernietigen en levende mensen in een fractie van een seconde kunnen verdampem, waarna er van wat even daarvoor nog een levend mens was, alleen nog maar een schaduw op het asfalt overblijft? En als je het over hekserij hebt: dat werd voor het overgrote deel toegeschreven aan vrouwen, en de straffen die er destijds op stonden waren een openbaar schouwspel, maar later als ronduit misselijk makend wreed beschouwd; zie de opsomming op Nationaal heksenmonument, paragraaf "Slachtoffers van de heksenvervolgingen in Nederland". Kort en goed: heksen waren altijd vrouwen, ze brachten ongeluk en werden gestraft met de brandstapel, waarbij ze aan een in een stapel brandbaar materiaal, meest hooi en/of takken, werden gebonden en de stapel in brand werd gestoken, zodat de vrouw levend verbrandde, een gruwelijk pijnlijke en ondraaglijke manier om haar ter dood te brengen. Als "genademaatregel" kon een zakje met buskruit tussen haar borsten, vlak voor haar hart, worden gebonden; als het vuur dat zakje bereikte ontplofte het buskruit, waardoor dwars door de borstwand heen haar hart kapot werd geslagen en direct de dood intrad. Het vuur van de brandstapel liet men overigens gewoon doorbranden. Dus als het was uitgebrand was ook het hele lichaam van de ongelukkige vrouw geheel verbrand en verkoold. En het hele gebeuren goed zichtbaar voor en tot vermaak van het toegestroomde publiek. Maar het was dan ook in een tijd waarin geweld - vaak met de meest gruwelijke martelwerktuigen - men denke aan de "morgenster", een vriendelijke naam voor een vreselijk wapen: een knots met scherpe metalen punten waarmee het slachtoffer of de tegenstander werd geslagen.
 
Als een zijsprong zij hier vermeld het verschil tussen moorden door mannen en vrouwen. Mannen die moorden doon dat door middel van mechanische middelen (waaronder ook verdrinking, in buitenwater of in een badkuip. Vrouwen daarentegen maken eerder gebruik van vergiftiging dat geen of (zeer) moeilijk detecteerbare sporen achterlaat. Dat maakt ziekenhuisverpleegsters, die vaak met zelfs de zwaarste en potentieel dodelijkste middelen omgaan, bijzonder kwetsbaar voor verdenkingen van moord of doodslag op patiënten met die middelen. Beruchte gevallen daarvan - maar ook van gerechtelijke dwalingen die tot levenslange gevangenisstraf hadden kunnen leiden of daadwerlelijk leiden zijn de aanklachten en de geruchtmakende processen tegen Lucy Letby (VK) en Lucia de Berk (NL).
 
Dan rijst de vraag: Welke zoogdieren pasten/passen zulke gruwelijke methodes toe? Het antwoord is kort en simpel: dat is alleen de mens, een zoogdier dat pas 2 miljoen jaar bestaat, op een levensduur van 4,5 miljard van onze planeet. Zo beschouwd is de mens in zijn relatief korte bestaan de grootste pest voor en vernietiger van de aarde geworden. De onontkoombare conclusie is dan ook dat het voor de aarde zonder meer het beste zou zijn als de hele mensheid zou ophouden te bestaan. Dat dit bepaald geen opvatting is waar men bij staat te juichen ligt uiteraard voor de hand. Realistisch is hij ook niet. Zelfs als we kijken naar het volledige arsemaal aan kernwapens anno 2026 en dat extrapoleert, dan kunnen daarmee "slechts" zo'n 300 miljoen mensen worden vernietigd. Op een wereldbevolking van zo'n 7 à 9 miljard is dat maar een schijntje en dus veel te weinig om de hele mensheid uit te roeien.
Een volstrekt onwaarschijnlijke, want niet te forceren, gelijktijdige uitbarsting van alle vulkanen en vooral supervulkanen (zoals de Tambora, Campi Flegrei en Yellowstone) zal waarschijnlijk (veel) minder dan de helft van de aardbevolking vernietigen, de gevolgen van hongersnood door het voor lange tijd geblokkeerd zijn van zonlicht meegerekend. Alleen de inslag van een significant groot hemellichaam, zoals zo'n 66 miljoen jaar geleden gebeurde en tot de complete uitroeiïmg van de dinosaurië leidde, zou heel misschien het genoemde effect kunnen sorteren. De kans daarop is echter zo microscopisch klein dat planeet Aarde nog lang, héél erg lang, met het verschijnsel - of wanproduct - "mens" zit opgescheept. Er is echter een klein lichtpuntje: de kwaliteit van het mannelijk zaad gaat langzaam maar zeker, maar onomkeerbaar, steeds verder achteruit, door degeneratie en als gevolg van de steeds zwaarder vervuilde en vergiftigde omgeving, maar ook door de toenemende promiscuïteit, de kortere vase relaties, en vooral ook het om diverse redenen afnemende gebruik van voorbehoudsmiddelen (met "dank" aan nepnieuws - vooral op "sociale" media - en online bangmakerij, toenemende hang - vooral bij vrouwen - naar "natuurlijk" of wat daarvoor door moet gaan, en tegelijkertijd ook naar wat ze dan in hun eigen, aan anderen - zoals goud geld aan geleuter verdienende "influencers" - gespiegelde, perceptie "mooier" of "aantrekkelijker" vinden. Dat "natuurlijk" (borstvergroting, liposuctie, botox, fillers, een - plastisch uitgedrukte - "bek vol ijzer" (tandartsen en dergelijke noemen dat eufemistich "gebitscorrectie", maar het staat vooral voor "kassa!".
En mede door alle genoemde - en de niet-genoemde - riskante eh... "upgrades" zal dus uiteindelijk de mens uitsterven. Alleen kan dat nog erg lang gaan duren, langer dan de kans op totale vernietiging door alle [wapens van] machtige maar hersenloze "leiders" in deze wereld, vrijwel zeker voorafgegaan door nog meer, harder en nog weerzinwekkerder geweld tegen en misbruik van vrouwen.
Girls, enjoy the future, but be prepared that it won't be as pleasant joyful, liveable and undistured as you might expect or want it to be...
 
Maar we hadden het over als vrouw geboren zijn", over vrouwenhaat, over de - riskante en soms dodelijke risico's in bredere zin - van het vrouw-zijn. Dan moeten we ook de aandacht vestigen over verschijnselen als misogyny, geweld (vaak grof) en andere misdragingen jegens vrouwen, waaronder ook het veel voorkomende verkrachten, ophangen, doorschieten, zelfs als ze zwanger zjn, in kuilen begraven (tot boven de borsten, want het moet wel "netjes" blijven en zeker niet lustopwekkend voor al die toekijkend mannen, discrimineren, afsluiting of uitsluiting van de normale menselijke maatschappij. En het schandalige, aan zwangere vrouwen onthouden van [he vrouwelijk basisrecht op abortus, zelfs als het leven van de vrouw in gevaar is. Zogenaamde, ronduit criminele, "wetten" die zowel een vrouw die een abortus heeft ondergaan als de arts die de ingreep heeft uitgevoerd, een gevangenisstraf oplegt van 99 jaar (!), wat overduidelijk neerkomt op een levenslang vertraagd wachten op de doodstraf, of beter gezegd: op moord door de overhei. En dat zelfs als een abortus haar letterlijk het leven zou redden of had gered, zoals in het geval van een vrouw met een gescheurde eileider als gevolg van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap (in welk geval een bevruchte eidel zich in het slijnvlies van een eileider heeft ingenesteld) en het daarmee gepaard gaande massale bloedverlies en de ondraaglijke pijn waar dat mee gepaard gaat, en die onbehabdeld tot de dood van de vrouw kan leiden.
Zo'n voorspelbaar op niets uitlopende zwangerschap mee gepaard ging. Toch is het verbod om zelfs zo'n zwangerschap af te breken in de meeste rechts-extremistiche macho-staten - zoals veruit de ergste daarvan: Texas - de prakijk.
 
Ook in andere landen, waar vrouwen worden beschouwd en behandeld als simpelweg niets meer dan (seks)objecten, minderwaarige levensvormen, die alleen maar bestaan voor niet meer dan voldoening van de seksuele "noden" (lees: seksuele driften, pleziertje, overheersing en bevrediging, zelfs in de meest abjecte vormen), en voor het produceren van (nog) meer kindertjes, daarmee nog meer toevoegend aan de al gigantische wereld(over)bevolking, en zodoende verder bijdragend aan de teloorgang de mensheid (nou ja, er is natuurlijk niets verloren aan zo'n teloorgang, integendeel, en het uitsterven van complete diersoorten is al eerder gebeurd, zoals de mammoeten, de dinosauriërs, en zelfs zo'n 2 miljard jaar vrijwel alle bovengronds levende diersoorten, waarna, net zoals het ooit begon, de evolutie weer van voren af aan en weer vanuit zee kon
 
Aan het eind van deze paragraaf gebiedt de nuchterheid en realiteitszin dat er toch ook een kanttening dient te worden ten nadele van vrouwen. Het leven zit, naast voordelen, pleziertjes en goede en slechte ervaringen, ook vol gevaren. Dat geldt voor elk levend wezen, en ook binnen de soort "mens" geldt het voor beide geslachten. Maar zoals al is aangegeven, geldt het in het bijzonder voor het vrouwelijk geslacht. Het risico dat zij lopen is, zoiets krankzinnigs als oorlogen en de oorlogvoerenden, juist vanwege hun vrouw-zijn, aanzienlijk groter dan bij mannen. Natuurlijk, met risico's kan men leren of geleerd worden om te gaan. Als vrouwen, in het bijzonder in de puberale en jong-volwassen fase, die risico's negeren of bagatelliseren zijn ze dom bezig. Maar als ze zelf een bijdrage leveren aan die risico's, bijvoorbeeld door drank en drugs, dan leveren ze wel degelijk zelf een bijdrage aan die risico's en kunnen ze die bijdrage niet afschuiven op "de maatscheppij". Dat geldt natuurlijk net zo voor mannen die door competitiedrang. "stoerheid", en het nemen van onverantwoorde risico's ook gevaren voor zichzelf creëren die ze niet op "de maatschappij" kunnen afschuiven. Voor vrouwen zowel als mannen vormt de puberteit een jarenlange fase van onzekerheid, verwarring, en het nemen - al dan niet bewust - van risico's. En juist het zich van "oudergebonden" t0t zelfstandig ontwikkelende puberbrein (waarbin verbindingen in de hersenen worden afgebroken en andere gemaakt) is nog niet in staat om daar adequaat mee om te gaan. Een kreet als "de nacht is van ons" is dan ook bijzonder naïef. Juist dan ligt bij mannen het risico van ongelukken door zelfoverschatting, "stoerheid" en relschopperij op de loer, bij vrouwen dat van seksueel grensoverschrijdend gedrag van mannen, tot en met regelrechte verkrachting - in de volle oorspronkelijke betekenis van het woord: penetratie met ejaculatie - aan toe. Een tampon met een scherpe punt ("tampon defesivo") zou hiertegen kunnen helpen, maar ook tot blinde agressie kunnen leiden en een risico op verwonding van de vrouw zelf kunnen vormen als ze gaat zitten.


 
De mens: de vreemdste en meest gedegenereerde diersoort
 
Kijk je naar het dierenrijk, dan zijn het consequent de mannetjes die mooi uitgedost zijn om, in de competitie met andere mannetjes, fraai tot zelfs heel uitbundig uitgedost zijn om aantrekkelijk te zijn voor vrouwtjes en door hen voor paring uitgekozen te worden. Bij de mens is het juist andersom: de vrouwtjes dossen zich zo mooi en aantrekkelijk mogelijk uit: makeup, borstvergroting, diepe décolletë's, push-up beha's. liposuctie, botox-injecties, plastiche chirurgie, en zo meer. ook al kunnen die behandelingen ziekmakende, verminkende, of zels dodelijke gevolgen hebben. Het doel van dat alles is niet alleen een soort zelfbevrediging (voldoen aan het eigen gevoel van schoonheid en aantrekkelijkheid), maar vooral toch ook als lokroep voor de andere sekse. En dat heeft tegenwoordig nogal eens tot gevolg dat het mannetje dat op die lokroep ingaat, met "de wet" te maken krijgt en nogal eens van seksueel overschrijdend gedrag wordt beschuldigd. Dat dit gedrag nogal eens voorkomt is een feit, maar dat de mannetjes bij wijze van spreken geen vin meer kunnen verroeren zonder die beschuldiging aan hun broek te krijgen is eveneens een feit.
 
Vruchtbaarheid en voortplanting middels seks spelen bij nagenoeg alle levende wezens, een grote, basale en overheersende, gedrags-sturende rol. Uitzondering op de regel vormen dieren waar parthenogenese (voortplanting door zelfbevruchting, zonder partner). En waar in het dierenrijk de vrouwtjes gewoonlijk alleen maar een korte periode per jaar (in sommige gevallen zelfs niet meer dan 2 dagen) vruchtbaar en paringsbereid zijn, daar zijn bij de mens de vrouwtjes eigenlijk iedere dag - althans buiten de menstruatieperiode - vruchtbaar en zo ongeveer doorlopend paringsbereid ("vrijen") - wat zeker niet wil zeggen dat ze dat ook elke dag in praktijk willen brengen. En om zo frequent lust in daad om te kunnen zetten is meer dan alleen maar paringsbereidheid nodig: waar bij dieren de copulatie eigenlijk alleen maar op een éé manier gebeurt ("op z'n hondjes"), daar heeft de mens een enorm scala aan interacties en standjes ontwikkeld om "het" te doen.
 
"seksuele intimidatie"
Hoe en wanneer deze verschuiving van natuurlijke aantrekkingskracht naar kunstmatig zichzelf "aantrekkelijk" maken tot stand is gekomen is niet bekend; feit is wel dat de zogeheten "sociale" media en de nogal eens bedrieglijke dating sites ("een oude uitspraak luidt "on the internet nobody knows you're a dog"). Seksuele indimidatie van meisjes en vrouwen, die vroeger vrijwel alleen in "volkskringen" voorkwam, heeft zich in de loop der tijd tot een plaag ontwikkeld. En ook al mag het misschien niet gezegd worden, omdat het al heel gauw het stempel "racisme" krijgt, het valt niet te ontkennen dat deze ontwikkeling is samengegaan met de instroom van steeds meer alleenstaande jongens en mannen uit landen en "culturen" waar vrouwen ondergeschikt zijn aan de man en zelfs als diens bezit worden beschouwd. Druk van - ook van origine Nederlandse - ouders op dochters speelt ook wel degelijk een rol; een veel voorkomend voorbeeld is dat kinderen uit schoonheidsoverwegingen een gebit met perfect staande tanden en kiezen moeten hebben. Massa's kinderen lopen daardoor met "een bek vol ijzer": een beugel met een metalen vulstukje voor elke tand en kies. Het is wel aardig om hier bij wijze van contrast Toni Willé op te voeren, de leadzangeres van de voormalige meidengroep Luv': het opvallende spleetje tussen haar voortanden werd een soort handelsmerk.
 
Tot slot een trivialiteit en iets dat veel minder bekend is, maar voor het leven op zich van essentieel belang.
Triviaal is het gegeven dat vrouwen onmisbaar zijn voor de voortplanting, terwijl mannen daarvoor voor het overgrote deel gemist kunnen worden. Immers, een enkele man kan ontelbare vrouwen bevruchten, maar een enkele vrouw kan geen heel volk voortbrengen - behalve in de fantatie van de roomse kerk.
Maar één ding, dat bij het grote publiek vrijwel onbekend is, maakt vrouwen niet alleen uniek, maar zelfs volstrekt onmisbaar voor het (voort)bestaan van leven. Voor het bestaan en het kunnen functioneren van elke mens, man of vrouw, is energie nodig, dat sprekt voor zich. Die energie wordt geleverd door organellen (microscopisch kleine orgaantjes), mitochondriën genaamd, die zich binnen elke lichaamscel bevinden en door een drietraps keten van chemische reacties waar zuurstof voor nodig is, die energie genereren. Die organellen worden gemaakt uit een speciaal soort DNA, het mDNA (mitochondriaal DNA) geheten, dat alleen door vrouwen wordt aangemaakt.
Overigens hebben ook mannen mitochondriën, maar die bevinden zich alleen op één specifieke plaats en daar leveren ze dan ook hun energie: in de staart van elke spermacel. Maar daar gaat het om een beperkt aantal, en de energie die ze leveren wordt maar voor één doel gebruikt: de voortbeweging van de spermacel op zoek naar de eicel. Dat "op zoek" moet niet te letterlijk worden opgevat als "in het wilde weg zoeken", want ze worden geleid door een verschijnsel binnen het vrouwelijk voortplantingssysteem: van het zure milieu van de vagina - dat of zich funest is voor spermacellen - naar de eierstokken is er een gradiët of verloop van zuurgraad naar basisch. En het is die gradiët die de spermacel in de richting van de eicel geleidt. Maar er zijn hele massa's spermacellen onderweg naar de eicel, en een bevructing van de eicel door meerdere spermacellen leidt tot niets. Daarom wordt onmiddellijk nadat de eerste zaadcel de eicel heeft bereikt en die binnendring, de wand van de eicel ondoordringbaar voor verdere zaadcellen en verliest de binnengedronden zaadcel zijn staart, en daarmee zijn laatste restje energiebronnen. Dat de man verder nog mDNA bijdraagt is dus uitgesloten.
 
Uit dit alles blijkt dat vrouwen bijzondere en vooral ook onmisbare wezens binnen de soort "mens" zijn, maar wel met veel verschijnselen die hun leven, van puber tot hoogbejaarde, onaangenaam tot zelfs haast onleefbaar maken - gelukkig wordt dit, in elk geval voor een (flink) deel, gecompenseerd door prettige en aangename ervaringen. Maar uiteindelijk komt ook daar een einde aan, maar dat geluk beleven ze zelf, aan de verkeerde kant van het gras of als as, per definitie niet. Dit alles zou reden genoeg moeten zijn om vrouwen met respect en waardering te behandelen. Misschien en hopelijk dringt dat ooit nog eens door tot die andere, testosteron-gedreven helft van de mensheid. Hoewel dat "helft" misschien wat overdreven is, want de man is een meester in het uitdenken en vervaardigen van het meest verschrikelijke en verwoestende wapentuig en het daarmee om zeep helpen tot en met uitroeien van andere mensen, meest mannen.


 
Tot slot: vooral meisjes, maar niet alleen meisjes
 
Hiervoor ging het alleen over meisjes en vrouwen. Maar ook jongens en mannen zijn vaak slachtoffer van gruwelijke praktijken. Denk alleen al aan het volslagen krankzinnige verschijnsel dat "oorlog" heet. Daarbij gaat het, zoals bij vrijwel alle zoogdieren, om leiderschap en vooral om het recht om te paren.
Alleen bij de mens - de man dus - met zijn "intelligentie" en "begiftigd zijn met de rede" heeft de ontwikkeling (of misschien beter: degeneratie) van de hersenen geleid tot de ontwikkeling van wapens, met als "hoogtepunt" (lees: treurig dieptepunt) de uitvinding en ontwikkeling van vuurwapens - waaronder begrepen (zweef)bommen, tanks, geschut, (kruis)raketten, drones (waaronder onderwaterdrones) met steeds "slimmere", en "effectievere" (effectief in de zin van het doden van andere mensen en het vernietigen van andere doelen, inclusief woningen, flats, enz.) en met steeds grotere vernietigingskracht ("groter" ook in de zin van de omvang van de vernietiging) wapens en massavernietigingswapens (zoals kernwapens). In oorlogen (ook een menselijk (of beter: onmenselijk) bedenksel zijn het voor veruit het grootste deel mannen die wapens gebruiken en inzetten, en die het gros van de dodelijke slachtoffers van wapens worden. Pas later werden ook en masse vrouwen het slachtoffer van willekeurig ingezette zware wapens, waarmee o.a.kinderopvanplaaten, scholen, ziekenhuizen (inclusief de daarin bevallende of bevallen vrouwen en babies) en gewone huizen met daarin gewone burgerfamilies. Allemaal plaatsen die dan steevast met de leugen "militair object" werden aangeduid. En één aspect blijft eigenlijk altijd onvermeld: de gigantische vervuiling van de grond door al het afval van die wapens, en dat in een wereld waar bestuurders, politici en echte mensen voortdurend zitten te roeptoeteren over "het "terugdringen van milieuvervuiling".
 
EDe meisjes even parkeren en nu even over jongens. Ook die waren al lang geleden slachtoffer van brute mishandelingen onder de naam "initiatieriten". Zo was er in delen van wat destijds "donker Afrika" heette het verschijnsel "Poroh", een initiatierite op een geheime en voor vrouwen strikt verboden plaats diep in het oerwoud (dat toen nog bestond). Jongens werden daarbij met ontblote rug over een X-vormig kruis gebogen, waarna er ettelijke specifieke vormen/tekens in de rug werden ingesneden of ze werden gegeseld met riemen met daaraam scherpe punten, waarna de wonden met bijtende plantensappen werden ingesmeerd. Deze op zich al pijnlijke behandeling moesten de jongens "als een echte man" doorstaan, oftewel zonder ook maar een kik te geven. De littekens ervan bleven de rest van hun leven zichtbaar als op de huid liggende koorden, als zichtbaar bewijs van hun "man zijn". Ook hier ging het er bij de hele behandeling bepaald niet hygiënisch aan toe. En hoewel de bijtende plantensappen wel een zekere mate van ontsmettende werking hadden, stierven veel jongens als gevolg van de "behandeling", aan uitputting, bloedverlies of infectie.
 
Maar het ging nu alleen over wat elders en vroeger gebeurde. Maar een nog stees veel voorkomende en kennelijk onuitroeibar seksuele verminking - al mag het o niet heten - bij jongens is de besnijdenis van de penis. Daarbij wordt de voorhuid weggeneden. Niet geheel toevallig is dat juist die voorhuid, en dan vooral het uiteinde ervan, het meest voorzien van gevoelszenuwen. Jongensbesnijdenis placht om hygiënische redenen te worden uitgevoerd, en daar zat vooral vroeger zeler eem kern van waarheid in: schoonhouden van de binnenkant ervan en van de eikel met teruggetrokken voorhuid, werd niet of sporadisch gedaan, met als gevolg dat zich onder de voorhuid smegma - eigenlijk een vorm van afval - ophoopt en daar, of bij geslachtsgemeenschap in de vagina van de vrouwelijke partner, tot ontstekingen leidt. Met de in de loop der tijd over het algemeen sterk verbeterde hygiëne is dat nog op maar een beperkt aantal plaatsen het geval en zou die besnijdenis dus zondermeer kunnen vervallen. Toch wordt het in veel "culturen" als een rituele handeling ("van jongen naar man") nog altijd uitgevoerd.
 
Maar nadelen zijn er beslist ook aan verbonden: de kop van de penis verdroogt, wordt rimpelig, en de droogte maakt het moeilijker en ook onplezieriger om de oenis in de vagina in te brengen, ook al is ze al seksueel opgewonden en nat, wat (tijdelijk) storend kan werken op de belevenis van de geslachtsgemeenschap. Er valt eigenlijk niet aan te onkomen om eerst een glijmiddel aan te brengen. Bij homo's is dat sowieso het geval, bij lesbi&eum;; bij het het gebruik van een dildo of vibrator(s)).
 
Terug naar waar het om ging: de meisjes.
 
Afsluitend: we hebben het nog steeds over het op zich al zieke verschijnsel "mens" ("homo sapiens"; sapiens=weldenkend!). Een verschijnsel dat allang, net als bijv. konijnen in Australiëe, een zich razendsnel voortplantensplaag is geworden, vele malen erger dan ooit de beruchte, en hele menselijke samenlevingen uitroeiende, builenpest. Een plaag, of equivalent ervan, waar je stilletjes wel eens naar terug zou verlangen, pm de Aarde van het ongedierte "mens" te verlossem. Dat zou dan gelijk een aantal andere plagen oplossen: dictatur, onderdrukking, terreur, oorlog, corruptie, marteling, gekmakende eenzame opsluiting, om er maar enkele te noemen. Voeg daarbij nog een andere factor: geld/rijkdom/hebzucht.
 
En dan aan het eind toch ook nog iets posiefiefs, waarbij het weer om vrouwen gaat. Zij hebben, zoals beschreven, een leven vol natuurlijke ongemakken, maar er zijn toch ook veel vrouwen die desondanks, en mede door de omstanigheden waarin ze leven, een fijn en goed leven hebben, vaak met een echt bijpassende, liefhebbende en warmhartige levensgezel. Totdat de dood zelfs hen scheidt. In een enkel geval zelfs in een ultieme vorm van saamhorigheid: door gelijktijdige euthanasie. Het leven kan mooi zijn, maar de dood soms ook.


redsq op een mooie dag zullen alle meisjes en vrouwen mensenrechten hebben